1# INTRO

„Gdy młody władca zapragnie władzy jakiej nikt przed nim nie śmiał pragnąć. Wtem na śródziemie spadnie czerwony ogień, a gdy ogień jego kraj pochłonie, cały świat klęknie i w wodzie utonie. Lecz linie czasu nie są zgodne w tym względzie. Bo światło – ogień zniszczyć w stanie będzie. Lecz gdy ogień w raz z śmiercią sojusz zawrze, świat stanie w miejscu a czas zamrze. Lecz linie czasu nie są zgodne w tym względzie, bo Biała Dama wyciągnie swą rękę. Lecz czy jej pomoc zostanie przyjęta, i czy jej dłoń nie będzie przeklęta? Tego nie widzę i tego nie wiem. Osądzić może to tylko Jeden.”

Hikari Shiffer

„Gdy młode nasienie zapragnie wydać owoc bardziej wyniosły niż ojciec i dziad jego. Element ognia ścieżkę w zbożu wypali i w obie strony się rozejdzie, jeśli nie spotka muru światła przeszkody. A gdy zaś światło w mrok obróci się i z ogniem złączy koniec czasu bliższy będzie niż kolejna jesień. Lecz mrok i ogień wspólnego wroga spotkać może, Lód i światło księżyca dopomóc jedynie może.
Lecz czy nasienie mrokiem zatrute otrzyma pomoc czy jabłko zatrute…”

nieznany prorok

Asudran – kraina śródziemia dzieląca główny kontynent na północną i południową część. Kraj w którym prawo do tronu miał władca wybrany z przypadku, jednak gdy przestano wierzyć w przypadek zaczęto wierzyć w przeznaczenie. Najpotężniejsza z krain środka zajmująca ponad jedną z czterech ćwiartek kontynentu. Kraina rządzona przez prawych jak dotąd władców, z silnymi fundamentami jak i filarami które trzymały zjednoczony lud, rząd i jedno prawo. Różniło się niewątpliwie od innych, ale nie tylko tymi jakże przyziemnymi dziedzinami. Asudran, jego lud, jak i jego władca nie wierzyli w żadne bóstwo z pogardą traktując tych którzy by się tego dopuszczali. Na wschodzie Błekitne Morze na zachodzi Woda Krańca. Od północy mroźne krainy, od południa zaś skwar i pustynie. I o tej właśnie krainie krąży przepowiednia Końca Czasu, przepowiednia która niebawem ma się wypełnić.

„Nawet twój dziad nie pamięta kiedy wzniesiono mury Kermech,

 nie dlatego ,że nie żył a dlatego ,że powstały tak szybko…”

ASUDRAN – KERMECH – ZAKON WIEDZY  – OSTATNI DZIEŃ ERY LUDZI

Atena, dama zasiadająca w radzie imperatora była też jego najbliższą doradczynią jak i matką. Jednak swą matczyność odrzuciła lata temu, jednak nie z własnego wyboru. Odziana w piękną uroczystą suknię, świadczącą jednoznacznie o jej statusie w kraju, szła teraz prze pusty korytarz wysłany granatowym dywanem ze złotymi zdobieniami. Był środek dnia, promienie światła przebijały się więc przez kolorowo barwione szkło witraży, nadając jej twarzy kolorytu, jak i przyjemnego wyrazu. Korytarz był jednym z wielu korytarzy centrum Kermech. Pałacu w którym mieścił się Zakon Wiedzy. W tym właśnie pałacu zebrane zostały najwybitniejsze i najbardziej zdolne umysły całego Asudranu. Tego dnia pojawił się w nim także sam imperator. Tego dnia bowiem miało dokonać się nie tyle odkrycie, co zrozumienie pewnej dziedziny wiedzy, wiedzy dzięki której złoto, magia, czy władza przestawały mieć znaczenie. Wiedzy niewątpliwie zakazanej przez bogów jeśli istnieli, wiedzy…

Tak jak magia jest w stanie zmienić drewno w złoto, co udaje się jedynie najwybitniejszym magom, jakich w całym śródziemiu zliczyć można było na palcach jednej ręki, tak „wiedzy” tej wiedzy, nie znał jeszcze nikt.

Kobieta minęła dwóch ochroniarzy  w lśniących srebrnych zbrojach, z hełmami zdobionymi ornamentami przypominającymi płomienie. Chwyciwszy swą dłonią klamkę która lśniła w blasku słońca bardziej wyniośle niż zbroje mężów stojących obok,

Zadrgnęła. Jakoby wahając się przez sekund kilka. Jednak… można było usłyszeć ocieranie się o siebie metalowych części mechanizmu otwierającego drzwi. Szarpnęła wreszcie i pukając drugą dłonią weszła do środka. Pokój był czysty, ściany i sufit białe, podłoga zaś była ze szkła w którym zalane zostały płatki błękitnych róż. Na wprost drzwi – duże otwarte  owalne okno. Podzielone jednak na dwie równe części, podzielone nie drewnianą kładką czy filarem, podzielone było przez opierającą się o marmurowy parapet postać. Brązowowłosy młody mężczyzna, stał tyłem do drzwi ubrany zaledwie w jasne aksamitne, długie spodnie. Jego budowa nie należała na pewno do zbyt okazałych. Nie był też jednak chudy, był szczupły. I takie określenie w zupełności wystarczyło by opisać jego ciało, które samo w sobie nie było ważne, na pewno nie było tak ważne jak to co nosił wewnątrz siebie.

-Tylko ty pukasz wchodząc zarazem, w tym samym czasie, wiesz ,że niebawem będę w stanie zmienić twoje nawyki…

-Panie, dobrze wiesz ,że nie chcę wymuszać na tobie oczywistych odpowiedzi, które wobec mnie zawsze są identyczne.

-Masz w tym rację, aczkolwiek gdyby ktoś usiłował mnie zabić, wszedł by do mego pokoju, a ja bezwiednie oczekiwał bym twych słów. Które niewątpliwie usłyszał bym, jako echo w mojej głowie leżąc w kałuży błękitnej krwi…

Mężczyzna, a raczej młody chłopak, co można było już stwierdzić gdyż stanął teraz na wprost do Ateny. Skrzyżował ręce na wysokości piersi co sugerowało iż poczuł dreszcz.

-Mamy lato, więc nie wyziębienie organizmu spowodowało dreszcz na twojej skórze, czyżby dopadł cię lęk o Panie?
Młodzieniec, podszedł na stolika który stał nieopodal łóżka, na jasnym drewnianym meblu leżała biała uroczysta szata którą wziął do ręki i okrył plecy, wkładając dłonie do rękawów zaczął mówić.

-Myślę ,że to pewien rodzaj podniecenia, swoistej ekscytacji, nie lęk matko, znasz mnie jak nikt inny, czy bałem się czegoś kiedykolwiek?

-Strach pojawia się wtedy gdy nie wiemy czego możemy się spodziewać Panie, a niewątpliwie nie jesteś w stanie przewidzieć tego co dziś będzie miało miejsce.

Zapiął guziki, przewiązał w pasie sznur, po czym wrócił do okna, znów przybierając pozę w jakiej trwał kilka minut wcześniej.

-Wszystko jest już przygotowane, czekamy tylko na twoją magię.- Atena złączyła przed sobą dłonie.

Zapadła cisza która została jednak zaburzona przez lakoniczny i pełen beztroskiego wyrazu głos Asuday.

-Uwielbiam do miejsce, park będący centrum zakonu, jak i samym środkiem całego miasta. Niedługo jesień, i wszystkie te teraz zielone liście dębów zmienią się w czerwień, a potem w słoto. I złotym dywanem przykryją połacie kamiennego bruku, i wydeptanych ścieżek. Mam nadzieje ,że zdążę odwiedzić to miejsce jeszcze nim spadnie pierwszy jesienny deszcz i złoty dywan przesiąknie wilgocią i brudem.

-Mój Panie…

-Wiem, wiem… Czekałem na ten moment od czterech lat, od kiedy odkryłem tę dziedzinę nauki teraz jednak nie śpieszno mi do tego…

W ogromnej okrągłej sali było zaledwie trzech uczonych, wyniośle ubrani, stali na środku przy dziwnym mechanizmie. Na ich głowach spoczywały białe kaptury, pod kapturami zaś ogolone głowy. Na środku kopuły będącej dachem znajdował się dużej wielkości otwór, przez który do wnętrza wpadało światło słońca. Gdy rozejrzeć się dookoła, można było zauważyć brak drzwi. Jedynie schody od zachodu i wschodu umożliwiały wejście do okrągłej komnaty. Tak jak centrum Kermech jak i sam pałac zbudowane były z białego marmuru tak komnata ta, była wyżłobiona niczym w kamieniu. Można było odnieść wrażenie iż budynek zakonu został zbudowany na fundamentach innej pradawnej budowli. Tak też było lecz tylko nieliczni dokopali się do ksiąg i doczytali je tak daleko iż mieli pojęcie o tym co było niegdyś w tym miejscu. Wszyscy którzy mieli za chwile zebrać się w tym miejscu, niewątpliwie o tym wiedzieli.

Stukot rozebrzmiał od strony zachodnich schodów, ogień pochodni zawirował a na kamienną posadzkę wszedł imperator w raz z swą doradczynią. Ubrani byli w szaty w których spotkali się kilkanaście minut temu, może tylko drobna biżuteria zdobiła lewą dłoń Asudy, a konkretniej srebrny pierścień, sygnet z symbolem wąskiego płomienia.
Podeszli oboje do trzech pozostałych ludzi w komnacie. Cała piątka położyła prawe dłonie na dziwnym srebrnym stole, z jakby wtopionym w niego kawałkiem dziwnego chropowatego kamienia.

-Obyśmy nie przeklinali tej chwili o Panie. – Rzekł najstarszy z łysych.
-Jeśli miał bym przeklinać cokolwiek, w razie niepowodzenia najpierw przeklnął bym Ciebie Akyrgu.
-Rozumiem mój władco, lecz wierz mi na słowo ,iż lepiej nie jesteśmy wstanie przygotować się na tę niewiadomą…

-Zaczynajmy… -Asuda

Kamień zapalił się błękitnym światłem, podłoga wokół nich podzieliła się na kilka okręgów, które zaczęły zwolna obracać się, każde w przeciwną stronę niż jego sąsiad. Na samej krawędzi niższej części posadzki z ziemi wyrosły metalowe płaskie bloki, które w raz z okręgiem kręciły się również. Nad sufitem zaczęła kumulować się czysta energia,
Kręgi obracały się coraz szybciej, tak szybko ,że metalowe filary stały się niemal niewidoczne. W powietrzu było czuć nieznane pokłady nieograniczonej energii. Nagle ciemność spowiła całą zewnętrzną część komnaty słońce wcześniej wpadające przez górny otwór teraz zniknęło, zniknęła cała kopuła. Nad głowami ludzi wisiała tylko kula jasnego światła. Hałas urządzenia zniknął gdzieś nagle, cisza ogarnęła ich umysły aż nagle. Wszystko się zatrzymało. Asuda spojrzał na matkę ta jednak zamarła w bezruchu. Ogłupiony zdjął rękę z mechanizmu. Nic się jednak nie stało. Było głucho, lecz nie było już ciemno. Młodzieniec był w Sali, która wyglądała całkiem normalnie, zrobił dwa kroki w nieokreślonym kierunku, po czym zauważył, że zostawia za sobą ciemność…

/Co się dzieje, znam to miejsce lecz prawa nim rządzące są mi całkowicie obce./ Zrobił

kolejne dwa kroki tym razem w kierunku matki, chwycił kosmyk jej włosów i uniósł z lekka w górę. Włosy zamarły w miejscu, dokładnie tym w którym straciły kontakt z dłonią chłopaka.

/Więc tak wygląda „czas” jest czymś w istocie … fizycznym… tak jak można kontrolować lot rzuconego oszczepu, tak można kontrolować czas?/ Nawet fotony nie są od niego niezależne. Zbieram je na swej szacie… Ale jak to możliwe skoro nie posiadają masy?/

Asuda wiedząc iż moment w którym się teraz znajduje, czas który wyjęto spod płaszcza czasu i mu dano, jest czymś bezcennym, czymś na co czekał i co starał się zrozumieć przez ostatnie cztery lata. Usiadł na ziemi, skrzyżował nogi, zamknął oczy. Nie słyszał swoich myśli, nie miał świadomości swojego istnienia, kiedy nie miał otwartych oczu wątpił nawet w fakt iż posiada ciało.

/Posiadam?/

Otworzywszy oczy nie zobaczył swej dłoni, nie ujrzał też stup czy aksamitnych spodni. Przerażony uniósł aż głos, który rozebrzmiał jednak, a i głos ten usłyszał, nawet nie mając uszu…

/Nie umarłem, żyję! Jestem tu przecież!/

Po tych słowach ujrzał swe ciało. Zdezorientowany swój wzrok uniósł ku górze. Kula energii była jedyną ruchomą rzeczą poza nim samym. Wstał z ziemi, a pierścień który był za duży na jego środkowy palec w końcu zsunął się z niego i zamarł w próżni kilka centymetrów nad ziemią.

/Nie muszę oddychać…/

Zauważył. Nie oddychał bowiem odkąd znalazł się w tej jakże niecodziennej sytuacji. Nawyk nim sterował, klatka piersiowa unosiła się, lecz nie oddychał. Dla potwierdzenia własnych słów chwycił się za nos… Zdumiony po raz kolejny, rozejrzał się po sali. Przypadkiem jego wzrok natknął się na pierścień. Który zniknął w momencie gdy młodzieniec zechciał ruszyć w jego kierunku by z powrotem umieścić go na palcu. Pierścień jednak był na palcu. Chłopak podniósł dłoń i obejrzał ja dokładnie nie rozumiejąc tego co się właśnie stało…

/Czyżby same chęci wystarczyły by to co w mej głowie stało się w tej przestrzeni?/

Nagle pojawił się w sali z wielkim srebrnym tronem na jej końcu, wokół stały tłumy ludzi. Nie zastanawiając się nad tym co zaszło, Asuda zechciał ujrzeć kto siedzi na tronie, zobaczył więc. Lepiej niż ktokolwiek, stał przed tronem i widział samego siebie, w srebrnej zbroi z herbem jaki nie był mu wcześniej znany. Herbem na którym cały kontynent w raz z wyspami, o których pojęcia nie miał otoczony był przez srebrny pierścień z symbolem cienkiego płomienia.

/Przyszłość. Zachciałem wejrzeć w przyszłość i ujrzałem ją ?/

Wróciwszy w ułamku chwili w jego rachubie, do sali w której stałą czwórka jego ludzi usłyszał głos.
-Jako jedyny z całej piątki byłeś, jesteś i będziesz w stanie zrozumieć co dzieje się, działo się, i będzie się działo wokół ciebie.

-Czym jesteś?! – Podniósł głos wielce zaskoczony.

-Błąd, nie jestem czymś. Jestem Kimś, istotą potężniejszą od człowieka, istotą która nie zaznała zaszczytu czy też kary mieszkać na tej ziemi.

Atena rozejrzała się wokół, wszystko zamarło, czas i jego charakter ostateczny nie miał znaczenia, zdjęła rękę z urządzenia. Jej twarz jednoznacznie sugerowała jej przerażenie, zauważyła iż na jej dłoni spoczywa światło, machnęła dłonią przed sobą, zbierając fotony w dłoń. Kiedy zdała sobie sprawę z tego co właśnie zaszło, spanikowała, dotknęła srebrnego stolika. I spojrzała na syna który patrzył na nią, cała piątka zdjęła ręce z urządzenia, a kręgi znów zaczęły wirować…

-Kim jesteś?! Bogiem? - Asuda

-Nie wierzysz w boga młody władco, skąd więc twe pytanie? Niewątpliwie mogło bym udawać boga, lecz tego nie robię. Bóg w waszym mniemaniu, w mniemaniu ludzi, nie ma żadnego związku z Bogiem jaki istnieje naprawdę.

-Jesteś duchem ? –Asuda rozglądał się w koło, szukał oczyma jakiegokolwiek punktu odniesienia, jakiejkolwiek poszlaki, głos jednak rozbrzmiewał zewsząd i znikąd…

-Duchy to słabe wynaturzenia duszy, ja jestem duszą jednak me ciało nie potrzebuje formy by istnieć. Jestem istotą niematerialną, w wyższej częstotliwości duchowej, wibracją o przyśpieszonej częstotliwości.

Asuda nie odezwał się.

-Nie jestem jedyną taką istotą, jest nas wiele, jest nas więcej niż jesteś to sobie w stanie wyobrazić. Gdyby było nas widać, ty nie widział byś i tak, bo światło nie przebiło by się przez miliony naszych ciał.

-Dlaczego mnie nawiedzasz „inteligentna istoto” ?

-To ty zechciałeś władzy jakiej nikt nie posiada, władzy myśli, władzy przestrzeni, władzy czasu… W „stanie” w jakim jesteśmy to ty jesteś tym co się liczy, tym co tworzy wszystko wokół, jesteś tym światem. Zechciałeś jednak władzy we wspólnym wymiarze, więc jestem by Ci ją dać…

-Mocy czasu? Mocy czasu, przestrzeni, mocy myśli, wszechmocy… Zechciej tej mocy, pozwól by cię napełniła, zewnętrzna stymulacja pobudzi twą duszę, wejdziesz na wyższy poziom człowieczeństwa… tak naprawdę przestaniesz być ludzki, a bardziej … Boski…

-Boski…?

-Staniesz się tym kogo uważają za boga twoi północni o południowi sąsiedzi, taki obraz Boga możesz zyskać, żaden inny... Wyciągnij tylko rękę i zechciej zjednać się ze wszystkim. Wszystko jest jednym, a świadomosć tego da ci moc do jednoczenia krain i wygrywania bez wojen…

I zechciał… Świetlista kula energii uderzyła w niego i zniknęła, ten zaś stał już przy mechanizmie, położył na nim dłoń a wtedy czas ruszył. Spojrzał na matkę, ta spojrzała na niego, wszyscy na raz zabrali swe dłonie, mechanizm zaczął zwalniać, hałas zaczął być słyszalny, światło wpadło przez dziurę w kopule.

-Nie do wiary, nigdy nie przeżyłem czegoś tak wyjątkowego ! – wykrzyknął jeden z łysych.

-Niewątpliwie to doświadczenie było czymś co spotkało tylko pięcioro ludzi na tym świecie… - Atena

Wszyscy mówili, a młodzieniec stał, nie słuchał ich jednak zastanawiając się nad tym czy wszystkich spotkało to samo wydarzenie.

Nagle kula unosząca się nad nimi pękła jak mydlana bańka, a wszystko wokół ogarnął przerażający pisk, syk, wrzask, coś co samym swym dźwiękiem przyprawiało o szaleństwo. Kula ognia zastąpiła miejsce świetlistej kuli, zaś z niej wystrzelił ognisty słup uderzając o srebrny stół stopił go w setne sekund. Cała piątka odskoczyła, jeden z łysych upadł nawet na ziemie. Mimo ognia, komnatę spowił nieziemski mróz, wszystko spowił szron. Huk! Jeszcze głośniejszy od niezidentyfikowanego pisku rozerwał słup ognia na północ i południe. Asuda mimo swej odwagi, zamarł w bezruchu, widział wiele rzeczy, potworów czy magicznych sztuk ale to co działo się wtedy w Kermech było oszołamiająco nieoczekiwane. Przez imperatorem jego matką i jednym z łysych pojawiło się wielkie lustro, w ognistej koronie, podzieliło ono komnatę. Lustro odbijało ich oblicza, lecz nagle ogień spowił jedno z nich, oblicze Ateny. Asuda spojrzał szybko na matkę stojącą obok, stała jak stała, nie wzruszona obserwując przerażające wydarzenia. Pojawił się, pojawił się w ogniu, potwór wielki na trzy metry,  olbrzym spowity ogniem. Szron zniknął w oka mgnieniu, ogień zaś zaczął obejmować podłogę i ściany.

-Witaj boże… - Echo metalicznego , ironicznego głosu rozniosło się po sali.

Z ręki demona wyrosła rękojeść ognistego miecza, a po rękojeści samo ostrze.

-Matko, uciekamy! – Asuda chwycił Atenę za szatę na wysokości ramienia, i pociągnął za sobą w kierunku schodów, ta ocknęła się jakby z transu i przejęła inicjatywę.

-Co się właśnie wydarzyło?!

-Nie czas na rozmowy matko, niebawem to miejsce spłonie, musimy uciekać!

Głos rozebrzmiał po raz wtóry:

-Nie chcemy twej śmierci, nie będziemy Cię ścigać, dzięki tobie przecież w końcu „jesteśmy”, królu nasz… boże… - Kolejny raz można było wyczuć ironiczne zakończenie zdania, lecz tym razem na końcu dało się również usłyszeć złowieszczy śmiech.

Asuda wbiegając po schodach, odwrócił się jednak za siebie. Stało tam już co najmniej dziesięć ognistych demonów, co zawarzyło na jego decyzji by oddać nawet miasto.
Kermech bowiem nie posiadało armii, a jedynie garstkę zbrojnych strażników którzy pilnowali w nim porządku. Mimo iż garść ta liczyła sobie tysiąc chłopa, imperator oszacował bezbłędnie iż na jednego przeciwnika stracić by mógł z pewnością co najmniej

Pięciu uzdolnionych ludzi, tymczasem o uzdolnionych z Kermech nie słyszał jeszcze wcale.

Wbiegli do ogrodów dęby stały jak stały, jednak Asuda wiedział iż nie ujrzy już w tym roku złocistego dywanu. Słup ognia umykający przez otwór w kopule uderzał w chmury które z każdą sekundą robiły się coraz ciemniejsze, wirując wokół czerwonego filaru…

„Od czasu katastrofy w Kermech nie widziałem demonów, widziałem tylko opętanych przez nich ludzi, którzy palili się w ich czerwonym ogniu, i bezwiednie zabijali bliskich jak i całkiem obcych im ludzi.”