-Chola! Moi drodzy! Ten kmieć wyzwał mnie na pojedynek!
Zapraszamy na zewnątrz! Zakłady mile widziane !
Głos rozszedł się po całej karczmie, ludzie popatrzeli krzywo, lecz kiedy doszło do nich, że nie jest to żart, zaczęli wiwatować i powoli gramolić się w kierunku wyjścia.
Leffilon wstał, w raz z nim Belis.
-Hendarze, nie chcesz zobaczyć jak młody dostaje lekcję życia?- Leffilon
-Szczerze? Dłużej będę tam lazł niż będzie trwało samo…phy… „przedstawienie” – odparł gestem dłoni formując króliczki i zginając paluchy.
-Zatem popilnujesz miejsca, i może poczłapiesz po nasze piwo, Cruel zostawił nasze biedne kufelki samotnie na blacie… - Leffilon
Karczma opustoszała, prócz Hendara pozostała może piąta innych – niezainteresowanych pojedynkiem. Powodem ich niezainteresowania był z pewnością przystanek na skraju świadomości. Zajmowali się badaniem faktury drewnianych stołów, za narzedzie badawcze traktując swoją facjatę.
Na zewnątrz uformował się już krąg, było gwarno. Cruel stał naprzeciw młodego, w odległości może ośmiu metrów. Leffilon i Belis stali wewnątrz kręgu, widząc profil obojga przeciwników. Straż miejska też pojawiła się, nie tyle by dopilnować porządku ale z czystej ciekawości. Mało mieli tego dnia rozrywek – zresztą jak to na standardowy patrol przystało.
-Czym chcesz walczyć? – krzyknął młody.
-Myślę ,że zabawię się halabardą! – odparł po namyśle.- spojrzał na strażnika miejskiego, który podłapując aluzję, w brew prawu poczuł się zobligowany, by swą broń użyczyć siwemu. Nawet pofatygował się by mu ją podać. Młody zaś wyciągnął rękę w kierunku ludu, nic przy tym nie mówiąc. Reakcji nie było, tak jak spodziewał się Cruel, nikt łącznie z nim, nie traktował dzieciaka poważnie. Nagle ni stad ni zowąd przy chłopcu stali Belis i Leffilon, jeden z nich wyciągnął z pochwy miecz i włożył w dłoń chłopaka… Usłyszał szept :
-Jeszcze jeden…
Leffilon i Belis spojrzeli po sobie, po czym zakapturzony dobrał miecz i także go oddał. Odeszli…
-Młody, nie chciał bym Cię przypadkiem poskładać, może założył byś chociaż kolczugę?
-Skórznia w zupełności wystarczy…
-HA! Jak wolisz – parsknął.
Leffilon sam powołał się na sędziego, krzyknął zatem.
-Typ pojedynku : Pierwsze czyste trafienie! Prosił bym jednak by nikt nie zginął.
Młody ustawił się w dziwnej pozycji, jeden miecz trzymał przed sobą w wyprostowanej ręce celując w ziemię. Drugi miecz zwisał mu z wolna nad głową, stał w szerokim rozkroku, balansując torsem równowagę. Cruel stał w podobnej pozie, trzymając jednak obiema rekoma halabardę, dość szeroko.
-Zaczynajcie ! –Leffilon.
Cruel powoli zaczął przemieszczać się w kierunku przeciwnika, chłopak zakreślił mieczem linię na ziemi, po czym odskoczył może metr w tył.
/-Strateg się znalazł./-Cruel
W momencie kiedy cubek halabardy przekroczył próg naziemnej krechy, iskry wyleciały w powietrze, a ostrze halabardy uszło ku gurze.
-Myślisz ,że nie przekroczę tej linii? – nie czekając na odpowiedź chwycił końcówkę drewnianego trzonu, ręką która trzymała broń bliżej ostrza, i wystrzelił nią, prostując rękę. Chciał szybko dźgnąć chłoptasia w korpus, ten jednak zorientował się na czym polegać miał trik, odbił mieczem halabardę w bok, po czym przystąpił do kontr ataku drugim mieczem. Cruel umknął przesuwając się i przyciągając zarazem ręką swoją oręż, błotnista zwilgotniała ziemia, i śnieg z wolna pruszący z nieba, utrudniał przyczepność i koordynację obu walczących. Cruel zdecydował się na szybkie płaskie cięcie, orientując się iż młodzian rozpędza do ataku kolejną dłoń, odparł cios, lecz kolejny leciał z lewej, odskoczył i sparował cięcie trzonem. Młody znów zakreślił linie na ziemi.
Oklaski Besila, były otucha dla młodego.
-Długo to trwa co nie? – odparł chłopak z ironicznym uśmiechem.
-Daję Ci czas byś się rozkręcił.
Szybki przemiał nogami, i świst żelaza muskającego powietrze przed twarzą Cruela.
Odbity blask księżyca od powierzchni miecza wiszącego swobodnie nad głową chłopaka lekko go rozkojarzył.
-Możesz zacząć na poważnie… - kolejny raz ten sam uśmiech.
/-Przez brak kolczugi jego mobilność jest o wiele większa niż moja, może wyprowadzać szybkie zamaszyste ciosy, musze trzymać go na dystans, dziwne tylko ,że ona sam go utzymuje… Z resztą czym ja się przejmuje…/
Zamaszyste cięcie halabardy, zręczny unik młodego, odbicie miecza, i kopnięcie dłoni prowadzącej drugi, cios z góry i krok w tył. Miecz uderzający w ostrze, i kolejny w trzon oręża Cruela.
-Szybki jesteś, ale jak widać nie jestem taki stary jak się wydaje.
-Jesteś stary, jedynie twój bagaż doświadczeń ratuje cię przed moim ostrzem.
/-Ma rację, zdecydowanie nie polegam na refleksie…/
Nagle młody wyleciał jak z procy, reakcją na ten nieoczekiwany ruch była spadająca na niego halabarda, ten płazem miecza zatrzymał ja nad głową, trzymając drugi przy samym mostku. Wystrzelił go nagle, kłując w korpus przeciwnika. Cruel odsunął się gwałtownie ledwie unikając ciosu, przyciągnął od razu halabardę, lecz zaatakował trzonem. Drewniany kołek niemal otarł się o grzywkę chłoptasia, wygiął on się w tył, i musiał uskoczyć noga przed ostrzem Cruela. Stanął chciał zakreślić łuk, lecz nie miał na to czasu. Masywne cięcie z góry spadało prosto na jego głowę, szybka kalkulacja uświadomiła chłopaka ,że sparowanie tego ciosu z tej niezręcznej pozycji może jedynie uszkodzić mu rękę, chcąc odskoczyć w prawo poślizgnął się z lekka. W pół siadzie, dwoma mieczami sparował cudem atak, odbijając oręż siwego ku górze. Ciął w nogi, Cruel odskoczył i poczekał aż chłopak wstanie.
-Wysil się, zwyczajne ataki to dla mnie błahostka, widzę twój potencjał, wiem jaki ruch najprawdopodobniej zastosujesz, wiem z jaką siłą możesz uderzyć z danej pozycji! Syp piachem, zagaduj mnie, to nie rycerski pojedynek honorowy.
Chłopak kolejny raz zainicjował atak, uderzył w ostrze halabardy mieczem, drugim zaś celował w nogę siwego, ten odepchnął go w zwarciu, zanim cios mógł w ogóle dosięgnąć celu. Popchnięty chłopak, odbił ostrze broni siwego w bok. Tak ,że trzon trzymany prawą ręką wysunął mu się z dłoni. Z całej siły uderzył w środek drewnianego kołka, widząc w jakim jest stanie. Kołek rozsypał się na wióry, cięcie nie straciło jednak na impecie, i leciało w kierunku barku Cruela, ten wiedząc ,że ma do wyboru upuścić broń lub przegrać pojedynek, oczywiście pozbył się oręża. Opadło na ziemię, on odskoczył uchylając się przed ciosem.
-Kilka razy celowałeś w to konkretne miejsce, ale nie spodziewałem się, że ten konkretny cios roztrzaska kołek na wióry. Mam walczyć tym gównem, czy może dasz mi jeden ze swoich mieczy ?
Młody skinął głową w kierunku do połowy ściętej halabardy.
-Haha, rozumiem, dwa miecze to twój styl… - Młody uśmiechnął się.
Cruel podniósł broń która, teraz wyglądała jak długi dwuręczny miecz z drewnianą rękojeścią.
Leffilon szepnął do Belisa.
-No to młody ma pozamiatane, Cruel jest w swoim żywiole…
-Ogólnie, nie wiem dlaczego wziął halabardę, nienawidzi ich przecież…
Młody ruszył na Cruela stojącego w doniosłej pozycji, ujrzał jednak jego niemal niewidoczny uśmiech, i wyprowadził płytkie ostrożne cięcie. Które mimo szybkości natrafiło na ostrze Cruela. Miecz poszybował w powietrze! I upadł między nimi.
-Weź go, przegraj tak byś nie miał do zarzucenia mi złośliwości.
Młody wziął miecz i zaatakował po przekątnej w tułów siwego drugim ostrzem…
Przez chwile nieliczni mogli ujrzeć na niebie dwa księżyce, stal poszybowała w powietrze, lecz atak musiał zostać sparowany drugim mieczem chłopaka, przyjął go nie stawiając oporu, skierował tylko ostrze na inny tor, po czym kontratakował tnąc w udo. Był blisko, lecz musiał uchylić się przed płaskim zamaszystym cięciem które Cruel wyprowadzał z piruetu! Kopnął ostrze, do chłoptasia, ten szybko dobył go !
I rzucił w kierunku Cruela, ten ledwie co zdołał odbić miecz! Iskry posypały się w powietrze, po kręgu rozszedł się szczęk żelaza w raz z podniesionym okrzykiem zdziwienia. Cruel chcąc spojrzeć na chłopaka, dostrzegł jedynie ostrze które ewidentnie było wymierzone w jego głowę! Uchylił się, i musiał sparować kolejny raz. Młody także zastosował piruet, Cruel odbił miecz spodziewając się iż kolejny cios nadleci lada moment.
Miecz wyleciał w powietrze, Cruel zaś doskoczył do przeciwnika, uderzając go korpusem i przystawiając swój „miecz” do klatki piersiowej siedzącego na ziemi przeciwnika.
Wiwat! Rozszedł się po kręgu jak fala. Wszyscy zgromadzeni byli pod wrażeniem, nawet Belis i Leffilon przyklaskiwali, nie spodziewając się iż walka będzie tak ekscytująca.
Cruel odrzucił na bok trzymane szczątki swej broni, i tą samą rękę wyciągnął w kierunku chłopaka.
-Dobrze walczyłeś, nie spodziewałem się tego. Gdybyś był o dziesięć lat doświadczenia starszy, o bardziej krzepki rozłożył byś mnie bez problemu.
Dzieciak ku zdziwieniu siwego nie unosił się głupim honorem i chwycił go za dłoń.
-I zapomnij o zakładzie, piwo stawiam ci mimo wszystko, a i zapraszam do naszego stołu!
Jesteś godzien! –Zaśmiał się głośno!
Leffilon podszedł do Cruela, i szepnął mu na ucho.
-Gdybyś przegrał mieli byśmy ponad sto dwadzieścia sztuk złota, ale to już przeszłość!
Cruel spojrzał na kolege… Po czym przykrył rękom twarz.
-To zajebiście, że mi o tym mówisz…
Krąg się przerzedził, lecz nagle można było usłyszeć spokojny doniosły głos mężczyzny.
-Zmierz się ze mną, a nie z chłopcem.
Cruel odwrócił się, i ujrzał Króla Asudę.
-O cholera. – Przykleknął.
Zaraz po nim wszyscy zebrani.
-Panie, nie jestem godzien…
-Jesteś bowiem nadaję Ci tę godność. Pokaż jak wiele potrafisz, daj z siebie wszystko i nie martw się ,że zrobisz mi krzywdę, bowiem nie jest to możliwe. Masz mnie tylko trafić, zgoda?
Cruel wstał, wahał się chwile, po czym odparł. Mimo swej dumy i honoru, muszę odmówić, znam wynik tego pojedynku, jesem upity i zmęczony, nawet ten dzieciak sprawił mi nie lada trudność.
-Ja się z Tobą zmierzę panie, jeśli udzielisz mi tego zaszczytu, i jeśli propozycja nie ogranicza się do tego konkretnego osobnika.
Wszyscy zebrani zwrócili swą uwagę w lewą stronę, stał tam nikt inny jak Soteris.
-Z miła chęcią, ledwie wyrwałem się z pałacu, rozrywka tego typu to dla mnie jak swięto.
Wiedz jednak ,że nie gram czysto…
-Jak każdy władca. – odparł Cruel, spotykając się jednak ze spojrzeniem króla, spuścił wzrok.
-Dokładnie – odparł Asuda, uśmiechając się szeroko.- Soterisie, nie będziesz miał nic przeciwko jeśli zwołam tutejszych? Taka prezentacja siły króla, i fakt iż nie boi się walki, pozytywnie wpłynie na morale miasta.
-Nie mam z tym problemu – Panie. Jednak śmiem zapytać cię skąd znasz moje imie?
-Służyłeś mi dzielnie jako Kapitan w Kermech, jak mógłbym nie znać swoich ludzi?
Wyraźnie zdziwiony wyciągnął długi miecz, i stanął naprzeciwko. Ludzie pojawili się dookoła, jakby intuicyjnie przeczuwali niecodzienne wydarzenie, było ich mnóstwo, Soteris poczuł się jak na turnieju najwyższej klasy!
Hendar siedział i siedział, usypiając niemal przy pustych kuflach piwa, które Cruel zamówił dla całej zwariowanej czwórki. Nagle dostał przebłysk, ocknął się, i chwiejnym krokiem pobiegł do drzwi, których nie mógł nawet ruszyć na centymetr. Wyjrzał przez okno, widział tylko plecy zetek mieszkańców Misyrii. Wbiegł po schodach na piętro i wyszedł na daszek, dostrzegł króla i Soterisa stojącego naprzeciwko.
-Co do chuja się tu wyprawia!?
Krąg był znacznie większy niż poprzednio. Asuda wygłosił krótką mowę.
-Jak widzicie, nie jestem bogiem, nie stronie od mych poddanych, staram się przełamywać stereotypowe bariery które mimo zjednanego pokoju, pozostały w waszych sercach przekazane przez rodziców i starszych. Nie jestem bogiem, i nie chcę być traktowany jako bóg… Nawet mimo tego co za chwile zobaczycie, uśmiechnął się. Tłum zareagował zmieszaniem, spoglądali po sobie nie wiedząc co miał na myśli ich pan.
Wyciągnąwszy dłoń w powietrze, zamknął oczy. Drobiny srebrnego pyłu nagle zaczęły wędrować wokół jego dłoni. Pojawiły się też większe bryłki. Asuda zacisnął dłoń w momencie w którym oczom wszystkim ukazał się wielki srebrny miecz, bez rękojeści.
Tłum zakrzyknął, niejedni się cofnęli, Soteris stał jak wryty, a Besil ze zdumienia otworzył usta.
-Uprzedzę was, że z magia nie ma to nic wspólnego.- po tych słowach szaty króla roztrfoniły się w nicość, stał w zwyczajnych sporniach i kosuli, jedynie buty miał dość masywne.
Soteris nie próbując zrozumieć co właśnie zaszło, czekał na znak od króla który wskazywał by na rozpoczęcie pojedynku. I otrzymał go. Szedł powoli ku Asudaie, ten także z wolne się przemieszczał w kierunku środka okręgu. Soteris trzymał miecz oburącz, Asuda zaś w prawej dłoni, wzdłuż nogi.
Pierwsze cięcie które wyprowadził Soteris niemal gwarantowało zwycięstwo, Asuda nie miał szans uchylić się przed ciosem! Brzdęk!
/-CO! Niemozliwe?! Jak mógł z taka predkością odbić moje ostrze./
Głos rozszedł się po całej karczmie, ludzie popatrzeli krzywo, lecz kiedy doszło do nich, że nie jest to żart, zaczęli wiwatować i powoli gramolić się w kierunku wyjścia.
Leffilon wstał, w raz z nim Belis.
-Hendarze, nie chcesz zobaczyć jak młody dostaje lekcję życia?- Leffilon
-Szczerze? Dłużej będę tam lazł niż będzie trwało samo…phy… „przedstawienie” – odparł gestem dłoni formując króliczki i zginając paluchy.
-Zatem popilnujesz miejsca, i może poczłapiesz po nasze piwo, Cruel zostawił nasze biedne kufelki samotnie na blacie… - Leffilon
Karczma opustoszała, prócz Hendara pozostała może piąta innych – niezainteresowanych pojedynkiem. Powodem ich niezainteresowania był z pewnością przystanek na skraju świadomości. Zajmowali się badaniem faktury drewnianych stołów, za narzedzie badawcze traktując swoją facjatę.
Na zewnątrz uformował się już krąg, było gwarno. Cruel stał naprzeciw młodego, w odległości może ośmiu metrów. Leffilon i Belis stali wewnątrz kręgu, widząc profil obojga przeciwników. Straż miejska też pojawiła się, nie tyle by dopilnować porządku ale z czystej ciekawości. Mało mieli tego dnia rozrywek – zresztą jak to na standardowy patrol przystało.
-Czym chcesz walczyć? – krzyknął młody.
-Myślę ,że zabawię się halabardą! – odparł po namyśle.- spojrzał na strażnika miejskiego, który podłapując aluzję, w brew prawu poczuł się zobligowany, by swą broń użyczyć siwemu. Nawet pofatygował się by mu ją podać. Młody zaś wyciągnął rękę w kierunku ludu, nic przy tym nie mówiąc. Reakcji nie było, tak jak spodziewał się Cruel, nikt łącznie z nim, nie traktował dzieciaka poważnie. Nagle ni stad ni zowąd przy chłopcu stali Belis i Leffilon, jeden z nich wyciągnął z pochwy miecz i włożył w dłoń chłopaka… Usłyszał szept :
-Jeszcze jeden…
Leffilon i Belis spojrzeli po sobie, po czym zakapturzony dobrał miecz i także go oddał. Odeszli…
-Młody, nie chciał bym Cię przypadkiem poskładać, może założył byś chociaż kolczugę?
-Skórznia w zupełności wystarczy…
-HA! Jak wolisz – parsknął.
Leffilon sam powołał się na sędziego, krzyknął zatem.
-Typ pojedynku : Pierwsze czyste trafienie! Prosił bym jednak by nikt nie zginął.
Młody ustawił się w dziwnej pozycji, jeden miecz trzymał przed sobą w wyprostowanej ręce celując w ziemię. Drugi miecz zwisał mu z wolna nad głową, stał w szerokim rozkroku, balansując torsem równowagę. Cruel stał w podobnej pozie, trzymając jednak obiema rekoma halabardę, dość szeroko.
-Zaczynajcie ! –Leffilon.
Cruel powoli zaczął przemieszczać się w kierunku przeciwnika, chłopak zakreślił mieczem linię na ziemi, po czym odskoczył może metr w tył.
/-Strateg się znalazł./-Cruel
W momencie kiedy cubek halabardy przekroczył próg naziemnej krechy, iskry wyleciały w powietrze, a ostrze halabardy uszło ku gurze.
-Myślisz ,że nie przekroczę tej linii? – nie czekając na odpowiedź chwycił końcówkę drewnianego trzonu, ręką która trzymała broń bliżej ostrza, i wystrzelił nią, prostując rękę. Chciał szybko dźgnąć chłoptasia w korpus, ten jednak zorientował się na czym polegać miał trik, odbił mieczem halabardę w bok, po czym przystąpił do kontr ataku drugim mieczem. Cruel umknął przesuwając się i przyciągając zarazem ręką swoją oręż, błotnista zwilgotniała ziemia, i śnieg z wolna pruszący z nieba, utrudniał przyczepność i koordynację obu walczących. Cruel zdecydował się na szybkie płaskie cięcie, orientując się iż młodzian rozpędza do ataku kolejną dłoń, odparł cios, lecz kolejny leciał z lewej, odskoczył i sparował cięcie trzonem. Młody znów zakreślił linie na ziemi.
Oklaski Besila, były otucha dla młodego.
-Długo to trwa co nie? – odparł chłopak z ironicznym uśmiechem.
-Daję Ci czas byś się rozkręcił.
Szybki przemiał nogami, i świst żelaza muskającego powietrze przed twarzą Cruela.
Odbity blask księżyca od powierzchni miecza wiszącego swobodnie nad głową chłopaka lekko go rozkojarzył.
-Możesz zacząć na poważnie… - kolejny raz ten sam uśmiech.
/-Przez brak kolczugi jego mobilność jest o wiele większa niż moja, może wyprowadzać szybkie zamaszyste ciosy, musze trzymać go na dystans, dziwne tylko ,że ona sam go utzymuje… Z resztą czym ja się przejmuje…/
Zamaszyste cięcie halabardy, zręczny unik młodego, odbicie miecza, i kopnięcie dłoni prowadzącej drugi, cios z góry i krok w tył. Miecz uderzający w ostrze, i kolejny w trzon oręża Cruela.
-Szybki jesteś, ale jak widać nie jestem taki stary jak się wydaje.
-Jesteś stary, jedynie twój bagaż doświadczeń ratuje cię przed moim ostrzem.
/-Ma rację, zdecydowanie nie polegam na refleksie…/
Nagle młody wyleciał jak z procy, reakcją na ten nieoczekiwany ruch była spadająca na niego halabarda, ten płazem miecza zatrzymał ja nad głową, trzymając drugi przy samym mostku. Wystrzelił go nagle, kłując w korpus przeciwnika. Cruel odsunął się gwałtownie ledwie unikając ciosu, przyciągnął od razu halabardę, lecz zaatakował trzonem. Drewniany kołek niemal otarł się o grzywkę chłoptasia, wygiął on się w tył, i musiał uskoczyć noga przed ostrzem Cruela. Stanął chciał zakreślić łuk, lecz nie miał na to czasu. Masywne cięcie z góry spadało prosto na jego głowę, szybka kalkulacja uświadomiła chłopaka ,że sparowanie tego ciosu z tej niezręcznej pozycji może jedynie uszkodzić mu rękę, chcąc odskoczyć w prawo poślizgnął się z lekka. W pół siadzie, dwoma mieczami sparował cudem atak, odbijając oręż siwego ku górze. Ciął w nogi, Cruel odskoczył i poczekał aż chłopak wstanie.
-Wysil się, zwyczajne ataki to dla mnie błahostka, widzę twój potencjał, wiem jaki ruch najprawdopodobniej zastosujesz, wiem z jaką siłą możesz uderzyć z danej pozycji! Syp piachem, zagaduj mnie, to nie rycerski pojedynek honorowy.
Chłopak kolejny raz zainicjował atak, uderzył w ostrze halabardy mieczem, drugim zaś celował w nogę siwego, ten odepchnął go w zwarciu, zanim cios mógł w ogóle dosięgnąć celu. Popchnięty chłopak, odbił ostrze broni siwego w bok. Tak ,że trzon trzymany prawą ręką wysunął mu się z dłoni. Z całej siły uderzył w środek drewnianego kołka, widząc w jakim jest stanie. Kołek rozsypał się na wióry, cięcie nie straciło jednak na impecie, i leciało w kierunku barku Cruela, ten wiedząc ,że ma do wyboru upuścić broń lub przegrać pojedynek, oczywiście pozbył się oręża. Opadło na ziemię, on odskoczył uchylając się przed ciosem.
-Kilka razy celowałeś w to konkretne miejsce, ale nie spodziewałem się, że ten konkretny cios roztrzaska kołek na wióry. Mam walczyć tym gównem, czy może dasz mi jeden ze swoich mieczy ?
Młody skinął głową w kierunku do połowy ściętej halabardy.
-Haha, rozumiem, dwa miecze to twój styl… - Młody uśmiechnął się.
Cruel podniósł broń która, teraz wyglądała jak długi dwuręczny miecz z drewnianą rękojeścią.
Leffilon szepnął do Belisa.
-No to młody ma pozamiatane, Cruel jest w swoim żywiole…
-Ogólnie, nie wiem dlaczego wziął halabardę, nienawidzi ich przecież…
Młody ruszył na Cruela stojącego w doniosłej pozycji, ujrzał jednak jego niemal niewidoczny uśmiech, i wyprowadził płytkie ostrożne cięcie. Które mimo szybkości natrafiło na ostrze Cruela. Miecz poszybował w powietrze! I upadł między nimi.
-Weź go, przegraj tak byś nie miał do zarzucenia mi złośliwości.
Młody wziął miecz i zaatakował po przekątnej w tułów siwego drugim ostrzem…
Przez chwile nieliczni mogli ujrzeć na niebie dwa księżyce, stal poszybowała w powietrze, lecz atak musiał zostać sparowany drugim mieczem chłopaka, przyjął go nie stawiając oporu, skierował tylko ostrze na inny tor, po czym kontratakował tnąc w udo. Był blisko, lecz musiał uchylić się przed płaskim zamaszystym cięciem które Cruel wyprowadzał z piruetu! Kopnął ostrze, do chłoptasia, ten szybko dobył go !
I rzucił w kierunku Cruela, ten ledwie co zdołał odbić miecz! Iskry posypały się w powietrze, po kręgu rozszedł się szczęk żelaza w raz z podniesionym okrzykiem zdziwienia. Cruel chcąc spojrzeć na chłopaka, dostrzegł jedynie ostrze które ewidentnie było wymierzone w jego głowę! Uchylił się, i musiał sparować kolejny raz. Młody także zastosował piruet, Cruel odbił miecz spodziewając się iż kolejny cios nadleci lada moment.
Miecz wyleciał w powietrze, Cruel zaś doskoczył do przeciwnika, uderzając go korpusem i przystawiając swój „miecz” do klatki piersiowej siedzącego na ziemi przeciwnika.
Wiwat! Rozszedł się po kręgu jak fala. Wszyscy zgromadzeni byli pod wrażeniem, nawet Belis i Leffilon przyklaskiwali, nie spodziewając się iż walka będzie tak ekscytująca.
Cruel odrzucił na bok trzymane szczątki swej broni, i tą samą rękę wyciągnął w kierunku chłopaka.
-Dobrze walczyłeś, nie spodziewałem się tego. Gdybyś był o dziesięć lat doświadczenia starszy, o bardziej krzepki rozłożył byś mnie bez problemu.
Dzieciak ku zdziwieniu siwego nie unosił się głupim honorem i chwycił go za dłoń.
-I zapomnij o zakładzie, piwo stawiam ci mimo wszystko, a i zapraszam do naszego stołu!
Jesteś godzien! –Zaśmiał się głośno!
Leffilon podszedł do Cruela, i szepnął mu na ucho.
-Gdybyś przegrał mieli byśmy ponad sto dwadzieścia sztuk złota, ale to już przeszłość!
Cruel spojrzał na kolege… Po czym przykrył rękom twarz.
-To zajebiście, że mi o tym mówisz…
Krąg się przerzedził, lecz nagle można było usłyszeć spokojny doniosły głos mężczyzny.
-Zmierz się ze mną, a nie z chłopcem.
Cruel odwrócił się, i ujrzał Króla Asudę.
-O cholera. – Przykleknął.
Zaraz po nim wszyscy zebrani.
-Panie, nie jestem godzien…
-Jesteś bowiem nadaję Ci tę godność. Pokaż jak wiele potrafisz, daj z siebie wszystko i nie martw się ,że zrobisz mi krzywdę, bowiem nie jest to możliwe. Masz mnie tylko trafić, zgoda?
Cruel wstał, wahał się chwile, po czym odparł. Mimo swej dumy i honoru, muszę odmówić, znam wynik tego pojedynku, jesem upity i zmęczony, nawet ten dzieciak sprawił mi nie lada trudność.
-Ja się z Tobą zmierzę panie, jeśli udzielisz mi tego zaszczytu, i jeśli propozycja nie ogranicza się do tego konkretnego osobnika.
Wszyscy zebrani zwrócili swą uwagę w lewą stronę, stał tam nikt inny jak Soteris.
-Z miła chęcią, ledwie wyrwałem się z pałacu, rozrywka tego typu to dla mnie jak swięto.
Wiedz jednak ,że nie gram czysto…
-Jak każdy władca. – odparł Cruel, spotykając się jednak ze spojrzeniem króla, spuścił wzrok.
-Dokładnie – odparł Asuda, uśmiechając się szeroko.- Soterisie, nie będziesz miał nic przeciwko jeśli zwołam tutejszych? Taka prezentacja siły króla, i fakt iż nie boi się walki, pozytywnie wpłynie na morale miasta.
-Nie mam z tym problemu – Panie. Jednak śmiem zapytać cię skąd znasz moje imie?
-Służyłeś mi dzielnie jako Kapitan w Kermech, jak mógłbym nie znać swoich ludzi?
Wyraźnie zdziwiony wyciągnął długi miecz, i stanął naprzeciwko. Ludzie pojawili się dookoła, jakby intuicyjnie przeczuwali niecodzienne wydarzenie, było ich mnóstwo, Soteris poczuł się jak na turnieju najwyższej klasy!
Hendar siedział i siedział, usypiając niemal przy pustych kuflach piwa, które Cruel zamówił dla całej zwariowanej czwórki. Nagle dostał przebłysk, ocknął się, i chwiejnym krokiem pobiegł do drzwi, których nie mógł nawet ruszyć na centymetr. Wyjrzał przez okno, widział tylko plecy zetek mieszkańców Misyrii. Wbiegł po schodach na piętro i wyszedł na daszek, dostrzegł króla i Soterisa stojącego naprzeciwko.
-Co do chuja się tu wyprawia!?
Krąg był znacznie większy niż poprzednio. Asuda wygłosił krótką mowę.
-Jak widzicie, nie jestem bogiem, nie stronie od mych poddanych, staram się przełamywać stereotypowe bariery które mimo zjednanego pokoju, pozostały w waszych sercach przekazane przez rodziców i starszych. Nie jestem bogiem, i nie chcę być traktowany jako bóg… Nawet mimo tego co za chwile zobaczycie, uśmiechnął się. Tłum zareagował zmieszaniem, spoglądali po sobie nie wiedząc co miał na myśli ich pan.
Wyciągnąwszy dłoń w powietrze, zamknął oczy. Drobiny srebrnego pyłu nagle zaczęły wędrować wokół jego dłoni. Pojawiły się też większe bryłki. Asuda zacisnął dłoń w momencie w którym oczom wszystkim ukazał się wielki srebrny miecz, bez rękojeści.
Tłum zakrzyknął, niejedni się cofnęli, Soteris stał jak wryty, a Besil ze zdumienia otworzył usta.
-Uprzedzę was, że z magia nie ma to nic wspólnego.- po tych słowach szaty króla roztrfoniły się w nicość, stał w zwyczajnych sporniach i kosuli, jedynie buty miał dość masywne.
Soteris nie próbując zrozumieć co właśnie zaszło, czekał na znak od króla który wskazywał by na rozpoczęcie pojedynku. I otrzymał go. Szedł powoli ku Asudaie, ten także z wolne się przemieszczał w kierunku środka okręgu. Soteris trzymał miecz oburącz, Asuda zaś w prawej dłoni, wzdłuż nogi.
Pierwsze cięcie które wyprowadził Soteris niemal gwarantowało zwycięstwo, Asuda nie miał szans uchylić się przed ciosem! Brzdęk!
/-CO! Niemozliwe?! Jak mógł z taka predkością odbić moje ostrze./
-Zatrzymaj się! –krzyknął Asuda, Soteris rozluźnił się.
-Weź go do ręki… - Podał mu swój miecz, po czym natychmiast w jego dłoni uformował się kolejny!
-Weź go do ręki… - Podał mu swój miecz, po czym natychmiast w jego dłoni uformował się kolejny!
/-Niemal nie czuję ciężaru ostrza! Genialna broń! Nie z tego
świata, ale czy jest w stanie kogoś dotkliwie zranić? Nie nabierze impetu z taką
wagą…/
-Ta broń myśli – szepnął Asuda.
/-Co do cholery właśnie powiedział?/
Asuda uderzył trzonem swojego miecza w miecz Soterisa leżący na ziemi. Który pękł w pół!
-Zaraz pojmiesz co mam na myśli!
-Ta broń myśli – szepnął Asuda.
/-Co do cholery właśnie powiedział?/
Asuda uderzył trzonem swojego miecza w miecz Soterisa leżący na ziemi. Który pękł w pół!
-Zaraz pojmiesz co mam na myśli!
