chwycił ją. A ona wiła się jak glizda... jak małe niewinne stworzenie, nie wiedząc co ją za chwile czeka. Mężczyzna wyciągnął z kieszeni małe różowe nożyczki i starannie wymierzył pół centymetra astralnej nici wspomnieć.. czas zamarł kolory przestały być tak wyraziste, cały świat klękną i w zaciszu obserwował tę nic nie znaczącą chwilę... #CIACH... było już po wszystkim.. Astralna nić wspomnień znów tańczyła, kobieta głęboko westchnęła i odwróciła się na prawy bok. Wszystko było jak idealne.. wszystko było jak tydzień wcześniej,, Myśli o nim które tak bardzo pustoszyły jej psychikę.. w formie pół centymetrowej energetycznej drobiny - spoczęły teraz w tylnej kieszeni jego spodni.. Stał nad nią nie więcej niż pięć sekund.. obawiając ,że lada moment się przebudzi - pocałował ją w czoło i szepnął.

: Kiedyś, za kilka lat, za kilka dni... w innym świecie innych myśli, będziesz taka dla mnie jakim ja będę dla Ciebie...

To było pożegnanie, dla niego było to oczywiste. Łzy skapnęły mu po policzku. Spojrzał przez śnieżno białą koronkową firanę w czeluści nocy, w blask srebrzystej tarczy księżyca...

Kocham Cię, pomyślał... Ale nie dane jest nam teraz się sobą dzielić... Wrócę po Ciebie w snach...

przemyślenia

Zastanawiam się czy "potęga" jednego z głównych bohaterów nie będzie miała zbyt dużego wpływu na dalszą historię, i zastanawiam się nad przekształceniem poprzedniego wpisu, mam nowy pomysł na specyficzność "Asudy" i  jego wyższość nad resztą ludzi.. Ale poczekam na jakieś opinie.

2.2#Soteris Team

-Chola! Moi drodzy! Ten kmieć wyzwał mnie na pojedynek! Zapraszamy na zewnątrz! Zakłady mile widziane !

Głos rozszedł się po całej karczmie, ludzie popatrzeli krzywo, lecz kiedy doszło do nich, że nie jest to żart, zaczęli wiwatować i powoli gramolić się w kierunku wyjścia.

Leffilon wstał, w raz z nim Belis.

-Hendarze, nie chcesz zobaczyć jak młody dostaje lekcję życia?- Leffilon

-Szczerze? Dłużej będę tam lazł niż będzie trwało samo…phy… „przedstawienie” – odparł gestem dłoni formując króliczki i zginając paluchy.

-Zatem popilnujesz miejsca, i może poczłapiesz po nasze piwo, Cruel zostawił nasze biedne kufelki samotnie na blacie… - Leffilon

Karczma opustoszała, prócz Hendara pozostała może piąta innych – niezainteresowanych pojedynkiem. Powodem ich niezainteresowania był z pewnością przystanek na skraju świadomości. Zajmowali się badaniem faktury drewnianych stołów, za narzedzie badawcze traktując swoją facjatę.

Na zewnątrz uformował się już krąg, było gwarno. Cruel stał naprzeciw młodego, w odległości może ośmiu metrów. Leffilon i Belis stali wewnątrz kręgu, widząc profil obojga przeciwników. Straż miejska też pojawiła się, nie tyle by dopilnować porządku ale z czystej ciekawości. Mało mieli tego dnia rozrywek – zresztą jak to na standardowy patrol przystało.

-Czym chcesz walczyć? – krzyknął młody.

-Myślę ,że zabawię się halabardą! – odparł po namyśle.- spojrzał na strażnika miejskiego, który podłapując aluzję, w brew prawu poczuł się zobligowany, by swą broń użyczyć siwemu. Nawet pofatygował się by mu ją podać. Młody zaś wyciągnął rękę w kierunku ludu, nic przy tym nie mówiąc. Reakcji nie było, tak jak spodziewał się Cruel, nikt łącznie z nim, nie traktował dzieciaka poważnie. Nagle ni stad ni zowąd przy chłopcu stali Belis i Leffilon, jeden z nich wyciągnął z pochwy miecz i włożył w dłoń chłopaka… Usłyszał szept :

-Jeszcze jeden…

Leffilon i Belis spojrzeli po sobie, po czym zakapturzony dobrał miecz i także go oddał. Odeszli…

-Młody, nie chciał bym Cię przypadkiem poskładać, może założył byś chociaż kolczugę?

-Skórznia w zupełności wystarczy…

-HA! Jak wolisz – parsknął.

Leffilon sam powołał się na sędziego, krzyknął zatem.

-Typ pojedynku : Pierwsze czyste trafienie! Prosił bym jednak by nikt nie zginął.

Młody ustawił się w dziwnej pozycji, jeden miecz trzymał przed sobą w wyprostowanej ręce celując w ziemię. Drugi miecz zwisał mu z wolna nad głową, stał w szerokim rozkroku, balansując torsem równowagę. Cruel stał w podobnej pozie, trzymając jednak obiema rekoma halabardę, dość szeroko.

-Zaczynajcie ! –Leffilon.

Cruel powoli zaczął przemieszczać się w kierunku przeciwnika, chłopak zakreślił mieczem linię na ziemi, po czym odskoczył może metr w tył.

/-Strateg się znalazł./-Cruel

W momencie kiedy cubek halabardy przekroczył próg naziemnej krechy, iskry wyleciały w powietrze, a ostrze halabardy uszło ku gurze.

-Myślisz ,że nie przekroczę tej linii? – nie czekając na odpowiedź chwycił końcówkę drewnianego trzonu, ręką która trzymała broń bliżej ostrza, i wystrzelił nią, prostując rękę. Chciał szybko dźgnąć chłoptasia w korpus, ten jednak zorientował się na czym polegać miał trik, odbił mieczem halabardę w bok, po czym przystąpił do kontr ataku drugim mieczem. Cruel umknął przesuwając się i przyciągając zarazem ręką swoją oręż, błotnista zwilgotniała ziemia, i śnieg z wolna pruszący z nieba, utrudniał przyczepność i koordynację obu walczących. Cruel zdecydował się na szybkie płaskie cięcie, orientując się iż młodzian rozpędza do ataku kolejną dłoń, odparł cios, lecz kolejny leciał z lewej, odskoczył i sparował cięcie trzonem. Młody znów zakreślił linie na ziemi.

Oklaski Besila, były otucha dla młodego.

-Długo to trwa co nie? – odparł chłopak z ironicznym uśmiechem.

-Daję Ci czas byś się rozkręcił.

Szybki przemiał nogami, i świst żelaza muskającego powietrze przed twarzą Cruela.
Odbity blask księżyca od powierzchni miecza wiszącego swobodnie nad głową chłopaka lekko go rozkojarzył.

-Możesz zacząć na poważnie… - kolejny raz ten sam uśmiech.

/-Przez brak kolczugi jego mobilność jest o wiele większa niż moja, może wyprowadzać szybkie zamaszyste ciosy, musze trzymać go na dystans, dziwne tylko ,że ona sam go utzymuje… Z resztą czym ja się przejmuje…/

Zamaszyste cięcie halabardy, zręczny unik młodego, odbicie miecza, i kopnięcie dłoni prowadzącej drugi, cios z góry i krok w tył. Miecz uderzający w ostrze, i kolejny w trzon oręża Cruela.

-Szybki jesteś, ale jak widać nie jestem taki stary jak się wydaje.

-Jesteś stary, jedynie twój bagaż doświadczeń ratuje cię przed moim ostrzem.

/-Ma rację, zdecydowanie nie polegam na refleksie…/

Nagle młody wyleciał jak z procy, reakcją na ten nieoczekiwany ruch była spadająca na niego halabarda, ten płazem miecza zatrzymał ja nad głową, trzymając drugi przy samym mostku. Wystrzelił go nagle, kłując w korpus przeciwnika. Cruel odsunął się gwałtownie ledwie unikając ciosu, przyciągnął od razu halabardę, lecz zaatakował trzonem. Drewniany kołek niemal otarł się o grzywkę chłoptasia, wygiął on się w tył, i musiał uskoczyć noga przed ostrzem Cruela. Stanął chciał zakreślić łuk, lecz nie miał na to czasu. Masywne cięcie z góry spadało prosto na jego głowę, szybka kalkulacja uświadomiła chłopaka ,że sparowanie tego ciosu z tej niezręcznej pozycji może jedynie uszkodzić mu rękę, chcąc odskoczyć w prawo poślizgnął się z lekka. W pół siadzie, dwoma mieczami sparował cudem atak, odbijając oręż siwego ku górze. Ciął w nogi, Cruel odskoczył i poczekał aż chłopak wstanie.

-Wysil się, zwyczajne ataki to dla mnie błahostka, widzę twój potencjał, wiem jaki ruch najprawdopodobniej zastosujesz, wiem z jaką siłą możesz uderzyć z danej pozycji! Syp piachem, zagaduj mnie, to nie rycerski pojedynek honorowy.

Chłopak kolejny raz zainicjował atak, uderzył w ostrze halabardy mieczem, drugim zaś celował w nogę siwego, ten odepchnął go w zwarciu, zanim cios mógł w ogóle dosięgnąć celu. Popchnięty chłopak, odbił ostrze broni siwego w bok. Tak ,że trzon trzymany prawą ręką wysunął mu się z dłoni. Z całej siły uderzył w środek drewnianego kołka, widząc w jakim jest stanie. Kołek rozsypał się na wióry, cięcie nie straciło jednak na impecie, i leciało w kierunku barku Cruela, ten wiedząc ,że ma do wyboru upuścić broń lub przegrać pojedynek, oczywiście pozbył się oręża. Opadło na ziemię, on odskoczył uchylając się przed ciosem.

-Kilka razy celowałeś w to konkretne miejsce, ale nie spodziewałem się, że ten konkretny cios roztrzaska kołek na wióry. Mam walczyć tym gównem, czy może dasz mi jeden ze swoich mieczy ?

Młody skinął głową w kierunku do połowy ściętej halabardy.

-Haha, rozumiem, dwa miecze to twój styl… - Młody uśmiechnął się.

Cruel podniósł broń która, teraz wyglądała jak długi dwuręczny miecz z drewnianą rękojeścią.

Leffilon szepnął do Belisa.

-No to młody ma pozamiatane, Cruel jest w swoim żywiole…
-Ogólnie, nie wiem dlaczego wziął halabardę, nienawidzi ich przecież…

Młody ruszył na Cruela stojącego w doniosłej pozycji, ujrzał jednak jego niemal niewidoczny uśmiech, i wyprowadził płytkie ostrożne cięcie. Które mimo szybkości natrafiło na ostrze Cruela. Miecz poszybował w powietrze! I upadł między nimi.

-Weź go, przegraj tak byś nie miał do zarzucenia mi złośliwości.

Młody wziął miecz i zaatakował po przekątnej w tułów siwego drugim ostrzem…

Przez chwile nieliczni mogli ujrzeć na niebie dwa księżyce, stal poszybowała w powietrze, lecz atak musiał zostać sparowany drugim mieczem chłopaka, przyjął go nie stawiając oporu, skierował tylko ostrze na inny tor, po czym kontratakował tnąc w udo. Był blisko, lecz musiał uchylić się przed płaskim zamaszystym cięciem które Cruel wyprowadzał z piruetu! Kopnął ostrze, do chłoptasia, ten szybko dobył go !
I rzucił w kierunku Cruela, ten ledwie co zdołał odbić miecz! Iskry posypały się w powietrze, po kręgu rozszedł się szczęk żelaza w raz z podniesionym okrzykiem zdziwienia. Cruel chcąc spojrzeć na chłopaka, dostrzegł jedynie ostrze które ewidentnie było wymierzone w jego głowę! Uchylił się, i musiał sparować kolejny raz. Młody także zastosował piruet, Cruel odbił miecz spodziewając się iż kolejny cios nadleci lada moment.
Miecz wyleciał w powietrze, Cruel zaś doskoczył do przeciwnika, uderzając go korpusem i przystawiając swój „miecz” do klatki piersiowej siedzącego na ziemi przeciwnika.

Wiwat! Rozszedł się po kręgu jak fala. Wszyscy zgromadzeni byli pod wrażeniem, nawet Belis i Leffilon przyklaskiwali, nie spodziewając się iż walka będzie tak ekscytująca.
Cruel odrzucił na bok trzymane szczątki swej broni, i tą samą rękę wyciągnął w kierunku chłopaka.

-Dobrze walczyłeś, nie spodziewałem się tego. Gdybyś był o dziesięć lat doświadczenia starszy, o bardziej krzepki rozłożył byś mnie bez problemu.

Dzieciak ku zdziwieniu siwego nie unosił się głupim honorem i chwycił go za dłoń.

-I zapomnij o zakładzie, piwo stawiam ci mimo wszystko, a i zapraszam do naszego stołu!
Jesteś godzien! –Zaśmiał się głośno!

Leffilon podszedł do Cruela, i szepnął mu na ucho.

-Gdybyś przegrał mieli byśmy ponad sto dwadzieścia sztuk złota, ale to już przeszłość!

Cruel spojrzał na kolege… Po czym przykrył rękom twarz.

-To zajebiście, że mi o tym mówisz…

Krąg się przerzedził, lecz nagle można było usłyszeć spokojny doniosły głos mężczyzny.

-Zmierz się ze mną, a nie z chłopcem.

Cruel odwrócił się, i ujrzał Króla Asudę.

-O cholera. – Przykleknął.

Zaraz po nim wszyscy zebrani.

-Panie, nie jestem godzien…

-Jesteś bowiem nadaję Ci tę godność. Pokaż jak wiele potrafisz, daj z siebie wszystko i nie martw się ,że zrobisz mi krzywdę, bowiem nie jest to możliwe. Masz mnie tylko trafić, zgoda?

Cruel wstał, wahał się chwile, po czym odparł. Mimo swej dumy i honoru, muszę odmówić, znam wynik tego pojedynku, jesem upity i zmęczony, nawet ten dzieciak sprawił mi nie lada trudność.

-Ja się z Tobą zmierzę panie, jeśli udzielisz mi tego zaszczytu, i jeśli propozycja nie ogranicza się do tego konkretnego osobnika.

Wszyscy zebrani zwrócili swą uwagę w lewą stronę, stał tam nikt inny jak Soteris.

-Z miła chęcią, ledwie wyrwałem się z pałacu, rozrywka tego typu to dla mnie jak swięto.
Wiedz jednak ,że nie gram czysto…

-Jak każdy władca. – odparł Cruel, spotykając się jednak ze spojrzeniem króla, spuścił wzrok.

-Dokładnie – odparł Asuda, uśmiechając się szeroko.- Soterisie, nie będziesz miał nic przeciwko jeśli zwołam tutejszych? Taka prezentacja siły króla, i fakt iż nie boi się walki, pozytywnie wpłynie na morale miasta.

-Nie mam z tym problemu – Panie. Jednak śmiem zapytać cię skąd znasz moje imie?

-Służyłeś mi dzielnie jako Kapitan w Kermech, jak mógłbym nie znać swoich ludzi?

Wyraźnie zdziwiony wyciągnął długi miecz, i stanął naprzeciwko. Ludzie pojawili się dookoła, jakby intuicyjnie przeczuwali niecodzienne wydarzenie, było ich mnóstwo, Soteris poczuł się jak na turnieju najwyższej klasy!

Hendar siedział i siedział, usypiając niemal przy pustych kuflach piwa, które Cruel zamówił dla całej zwariowanej czwórki. Nagle dostał przebłysk, ocknął się, i chwiejnym krokiem pobiegł do drzwi, których nie mógł nawet ruszyć na centymetr. Wyjrzał przez okno, widział tylko plecy zetek mieszkańców Misyrii. Wbiegł po schodach na piętro i wyszedł na daszek, dostrzegł króla i Soterisa stojącego naprzeciwko.

-Co do chuja się tu wyprawia!?

Krąg był znacznie większy niż poprzednio. Asuda wygłosił krótką mowę.

-Jak widzicie, nie jestem bogiem, nie stronie od mych poddanych, staram się przełamywać stereotypowe bariery które mimo zjednanego pokoju, pozostały w waszych sercach przekazane przez rodziców i starszych. Nie jestem bogiem, i nie chcę być traktowany jako bóg… Nawet mimo tego co za chwile zobaczycie, uśmiechnął się. Tłum zareagował zmieszaniem, spoglądali po sobie nie wiedząc co miał na myśli ich pan.

Wyciągnąwszy dłoń w powietrze, zamknął oczy. Drobiny srebrnego pyłu nagle zaczęły wędrować wokół jego dłoni. Pojawiły się też większe bryłki. Asuda zacisnął dłoń w momencie w którym oczom wszystkim ukazał się wielki srebrny miecz, bez rękojeści.

Tłum zakrzyknął, niejedni się cofnęli, Soteris stał jak wryty, a Besil ze zdumienia otworzył usta.

-Uprzedzę was, że z magia nie ma to nic wspólnego.- po tych słowach szaty króla roztrfoniły się w nicość, stał w zwyczajnych sporniach i kosuli, jedynie buty miał dość masywne.

Soteris nie próbując zrozumieć co właśnie zaszło, czekał na znak od króla który wskazywał by na rozpoczęcie pojedynku. I otrzymał go. Szedł powoli ku Asudaie, ten także z wolne się przemieszczał w kierunku środka okręgu. Soteris trzymał miecz oburącz, Asuda zaś w prawej dłoni, wzdłuż nogi.

Pierwsze cięcie które wyprowadził Soteris niemal gwarantowało zwycięstwo, Asuda nie miał szans uchylić się przed ciosem! Brzdęk!

/-CO! Niemozliwe?! Jak mógł z taka predkością odbić moje ostrze./

-Zatrzymaj się! –krzyknął Asuda, Soteris rozluźnił się.

-Weź go do ręki… - Podał mu swój miecz, po czym natychmiast w jego dłoni uformował się kolejny!

/-Niemal nie czuję ciężaru ostrza! Genialna broń! Nie z tego świata, ale czy jest w stanie kogoś dotkliwie zranić? Nie nabierze impetu z taką wagą…/

-Ta broń myśli – szepnął Asuda.

/-Co do cholery właśnie powiedział?/

Asuda uderzył trzonem swojego miecza w miecz Soterisa leżący na ziemi. Który pękł w pół!

-Zaraz pojmiesz co mam na myśli!

2.1#Soteris Team

ASUDRAN – MISIRIA – PÓŁNOCNA BRAMA  – 72 DZIEŃ

Pod kamiennym łukiem bramy przechodziło akurat szesnastu żołnierzy. Ich lekkie kolczugi przepasane ciemną wypalaną skórą świadczyły o ich pochodzeniu. Byli to strażnicy z Kermech. Od przeszło czterech dni z nieba lały się strugi deszczu, nieliczni wierzący szukali w tym zjawisku boga, wierząc iż deszcz objął całe śródziemie, i będzie padał aż płomienie w Kermech nie zgasną. Miasto mimo iż daleko na południe od stolicy, nie leżało jeszcze na pustyniach, a i klimat był raczej umiarkowany. Kilka mil dalej, w stronę terytorium Jelenia Czerni, panował już skwar.

-Całą drogę nic… A teraz czuję się jakbym leżał pod konarem drzewa, na które chamsko ktoś oddaje mocz… - około czterdziestoletni krótko ścięty blondyn.

-Taa, ale już od ponad siedemdziesięciu dni wolę jednak powodzie niż pożary… - z pociągłą twarzą i dłuższymi blond włosami, o nieco egzotycznej urodzie.

Szli przed siebie głównym traktem ślizgając się na błocie.

-Jesteś pewien ,że to akurat w Misirii? – wyglądający na nieco ponad trzydzieści lat, wysoki mężczyzna z loczkowatymi włosami.

-A ja sram na to czy to tu, tyle lazłem więc idę się napić piwa i przerżnąć jakąś dziewoję. –czterdziestolatek.

-Haha, nie masz pieniędzy a która chciała by Cię za darmo Cruel? – Pociągły na twarzy.

-Na pewno prędzej mnie niż Dervilla! Ha! – Cruel

-Tak? A pamiętasz tę z czarnymi włosami do kolan? W AstonVilage? – Dervill

Nagle mężczyzna do którego kierowane były te słowa rzucił się na idącego trzy metry od niego druha, powstrzymany jednak przez trzech innych idących między nimi.

-Łoł, spokojnie! – uniósł głos ten idący na środku,  o ciemnych włosach ściętych niemal na garnek.

-Ty bezoki bażancie, masz szczęście ,że Soteris ma krzepę i refleks by mnie utrzymać!

-Sam zacząłeś, trzeba było swą ciętą ripostą skontrować prowodyra nie mnie. – Dervill

Szli nadal przed siebie, zbliżali się do murowanych domostw, coraz więcej ludzi mijali na swej drodze, kilku kupców ale głównie łowców, i najemników, kilku nawet było z dzikich południowych plemion. Co mogło być spowodowane rzeczywistym naborem do imperialnych wojsk.

-Kapitanie, myślisz ,że o tej porze i w taką pogodę mogą dokonywać werbunku?

-Myślę ,że w obecnej sytuacji nikt raczej nie przejmuje się deszczem i tym iż słońce zaszło za mur. I nie jestem twoim kapitanem, moja ranga obróciła się w popiół w raz z naszym miastem… - rzekł nie obróciwszy głowy za siebie.

-Soterisie, może rzeczywiście bardziej korzystne było by wejście do jakiejś karczmy czy gospody? - Cruel

-Karczmy, czy gospody ? – Soteris

-Dla Cruela powinni wybudować trzy piętrowy burdel, na szczycie by się nachlał, piętro niżej dał się wyruchać, a na parterze… Oczywiście śmiem wątpić ,że by tam doszedł, co najwyżej mógłby się stoczyć… - Dervill

Cruel kolejny raz wyrwał w kierunku Dervilla, i kolejny raz został zatrzymany przez Soterisa, Pociągłego na twarzy i Bladego w kapturze.

-Pozwól ,że dokończę. A gdy jakimś dziwnym trafem dotarł by już na parter mógłby się co najwyżej zrzygać do łóżka, bo piwo plus bara bara, na jego słabiutka głowę tylko tak może skutkować…

Cruel napierał, w jego oczach można było zobaczyć wściekłość.

-No dojadę szczeniaka, niech cię tylko dorwę w jakimś ciemnym zaułku, to jak ci kija w dupsko zapakuje to ci potylica wyjdzie!

-Spokój. Mam pomysł, jak słyszę jednak mamy trzy opcje… Gospoda, karczma i burdel. Róbcie co chcecie… Ale widzicie ten pomnik. – Soteris wskazał przed siebie dłonią. –Więc jutro gdy ten pomnik zacznie rzucać cień, spotykamy się tutaj.

Soteris ruszył droga odbijająca w jego prawą stronę.

-Karczma? Gospoda? – Cruel

-Opcja numer cztery… - odrzuciwszy dłonią logi, odparł od niechcenia.

$%^&*()&^%$#@^&%$#@!@#$%&^%$#@@#$%

„-Chodź dziewko, napijemy się! –Cruel

-Tylko pamiętaj ,że po brandy ci nie staje. – Dervill

Cruel stanął jak wryty, Dervill zamarł, poczuł chłód…

-No teraz to Ci życzę powodzenia… - Pociągły

Dervill zerwał się i ruszył w wąską uliczkę. Słyszał ,że nie on sam biegnie, lecz nie musiał się odwracać by rozpoznać sapanie starego rozwścieczonego byka. Cruel, biegł jak taran, nie były mu przeszkodą skrzynie, a nawet stragan który rozleciał się na kawałki gdy spotkał się z jego tułowiem.

/o cholera, cholera!/

Blady ruszył przed siebie, za nim poszedł Pociągły i Wysoki.

-Jak widać Karczma i Burdel dziś tryumfują Hendarze. – Pociągły.

-Jak widać. – potwierdził blady.

-Zbytnio się zmęczyłem by mieć siłę na picie, a dziwki, już mnie nie bawią. - Wysoki.

Hendar zdjął kaptur, i ukazał światu swój biały łysy łeb.

-O, i przestało padać…

Asuda odziany w srebrna uroczystą zbroję, szedł po czerwonym dywanie długiej Sali, na której końcu znajdowało się kilka wyniosłych siedzisk, wysokie filary podtrzymywały stary kamienny dach. Zaraz za Imperatorem szła Atena, łysy starzec w białej szacie, jak i dziesięciu zbrojnych również w wyniosłych uroczystych pancerzach. Doszli w reszcie do schodów przed którymi stało kilku gwardzistów, na siedziskach zaś trzech mężczyzn.

Wstali jednocześnie, i nic nie mówiąc przyklęknęli na jedno kolano i opuścili głowy w dół.

-W imieniu własnym i wszystkich mieszkańców Misirii, witamy cię panie. – zaczął ten na środku, brodaty siwy lecz nie aż tak stary jak mogło by się wydawać, miał czterdzieści trzy lata, ubrany w skórzaną elegancką pikowana zbroję, z emblematem na prawej piersi. Srebrny symbol ukazujący większą koronę umieszczoną nad mniejszą. Był to symbol jaki dawał Asuda swoim namiestnikom i wasalom.

-Jesteśmy radzi z waszego przybycia, a zarazem ciekawi jaki jest powód tak długiej podróży… - rzekł ten po prawej, rudy szczupły i wysoki, mógł mieć pra dziada za elfa.

Asuda uniósł rękę na wysokośćramion.

-Wstańcie , dość tych grzeczności. – Całą trójka zrobiła jak zasugerował imperator.

-Jestem rad iż mogłem po tylu latach odwiedzić moje rodzinne miasto, lecz powód z jakiego zdecydowałem się na podróż nie jest tak miły, jak uczucie towarzyszące mi po przejściu przez północną bramę.

/znów upiększa wypowiedzi, tyle razy mu mówiłam ,że niektórzy mogą czuć się tym zakłopotani. Lepiej prosto i dosadnie a nie…/

-Ale powód mojej wizyty wolał bym omówić na spotkaniu mniejszej rady, które zarządzam na jutro rano. Mam wiele do powiedzenia, a podróż dostatecznie mnie wymęczyła.

-Jak sobie życzysz panie, rozgośćcie się, wasze izby mimo iż od lat przez was nie odwiedzane, pachną świeżością jak sześć lat temu.

-Wiem Bersteuszu, sam nakazałem sprzątać je każdego dnia, będąc w własnym domu, ugoszczę się jak w domu. Spodziewaj się mnie również wieczorem, są bowiem sprawy które omówić chcę z tobą na osobności, z winem do trójkątu oczywiście…

Nastała noc, zewnętrznym holem szedł elfiego pochodzenia doradca namiestnika w raz z drugim doradcą, mężczyzną dość niskim krępym i o włosach do pasa, koloru takiego jak oczy i takiego jak piwo. Obaj ze skrzyżowanymi dłońmi w arystokrackich ubraniach z pelerynami z herbem płomienia, snuli się z wolna oświetlani światłem księżyca.

-Po co przybył, czyżby coś podejrzewał ? - grubas

-Kto go tam wie, ponoć przed katastrofom w Kermech posiadł moce o których nikomu się nie śniło…

-Takie moce, że nie potrafi zamknąć ognistej bramy…

-Niekiedy wiedza może być mocą mój przyjacielu.

-Filaurenie pytam poważnie, masz jakieś podejrzenia?

Minęli filar i zeszli po kilku podłużnych stopniach, wchodząc na teren wewnętrznego ogrodu. Wiatr zawiał sypiąc z drzewa złotymi liśćmi.

-Zima nadchodzi, drzewa wyłysiały.

-Widzę ,że nie zamierzasz odpowiadać?

-Zamierzam, sądzę iż zbierze żołnierzy i zbrojnych, musi w końcu zniszczyć ognista bramę, coraz częściej zdarzają się mniejsze manifestacje. Słyszałem już o ponad trzech setkach ludzi którzy obrócili się w płomienie i zaczęli atakować własnych krewnych. Demonów nie widać, jedyny dowód na ich istnienie, ponadto podważalny jak każde słowo pisane czy mówione, to list od Imperatora, nikt prócz niego, Ateny i trzech naukowców nie potwierdza iż widział jakiekolwiek ogniste trzy metrowe bestie.

-O czym więc chce rozmawiać z Bersteuszem w cztery oczy?

Elfiak westchnął ukazując w ten sposób swą irytację. Zrobił krok w bok, spojrzał na grubaska i odparł.

-Uspokój się! Czy ja Ci wyglądam na wyrocznię ? Jedno jest pewne jeśli wie, to Maxius Dermog jak i Filauren Senelle zawisną… i to już jutro…

-Może powinniśmy uciekać z miasta?

-Sami? Nie mamy swoich zbrojnych, najemnicy przybyli tu by dołączyć do wojska, a za murami zabili by nas lub zjedli pierwsi dzicy czy też bandyci.

-Bandyci ? Zjedli?

-„Zjedli tyczyło się raczej dzikich… Nieraz zastanawiam się jak tak niedomyślna osoba jak ty może kręcić interesy na taką skalę, a bardziej zastanawiam się nad tym ile osób robi interesy twoim kosztem za twoimi plecami.

-Żaden. Pamiętaj, jeśli chcesz zjeść konkretną rybę, a nie umiesz ich łowić. Zatrudniasz rybaka który zrobi to za ciebie…

Ściany pokoju zewsząd okryte były obrazami, skórami dzikich bestii, można było wyczuć w nim północny klimat do którego przyzwyczajony był Asuda. Ogień w kominku również nadawał temu miejscu ciepły przytulny klimat. Łóżko na tyle duże iż można by na jego powierzchni zaplanować całą wojnę o śródziemie. Lecz wojny tego typu były już przeszłością. Po za imperatorem w pokoju panoszyła się również służka, dokładając drewka do ognia, podziwiała obraz zawieszony zaraz nad paleniskiem. Ukazywał on starszego jegomościa w pełnej płytowej zbroi z hełmem w dłoni, stojącego na wzgórku, gdzie to poniżej dostrzec można było puste już niemal pole bitwy. Niebo jarzyło się na czerwono, jakoby krew rozlana tego dnia odbijała czerwone światło w niebiosa.

-Piękny obraz. – odparł imperator zauważywszy iż kobieta stoi i wpatruje się w niego, jakby wyłączając się od swych zajęć.

Ta w popłochu odwróciła się, i spuściła głowę w dół.

-Piękny.-odparła pod nosem.

Wtem do pokoju weszła Atena, powtarzając po raz kolejny swój rytuał. Nim stukot rozszedł się po pokoju ona stała już w środku. Asuda nie wzruszony mówił dalej.

-To mój dziad, który to uczestniczył w chwalebnym wyzwoleniu ludów północy.

-To twój dziad który wspierał buntowników, jak i cesarstwo, by na końcu narzucić im swoje reguły gry Panie.

-Był bohaterem północy, jest nim nadal.

-O dziwo to prawda, lecz mało kto wie ile krwi zostało przelane gdy ten dążył do szczytnego celu…

Służka czując się nie komfortowo stojąc naprzeciw swego pana gdy ten wpatrywał się w obiekt nieco nad jej głową, zerwała się i wyszła z pokoju, wyczuwając ,że na to właśnie czego doradczyni króla. Drzwi bezdźwięcznie się zamknęły, wpuszczając przed tym kolejna partię świeżego chłodnego powietrza.

-Idę na pogaduchy ze starym znajomym. – Odparł.

-Chciałam właśnie przypomnieć Ci ,iż się zapowiedziałeś.

-Idę więc. Asuda poprawił materiałowy pas, jego strój był iście wpasowany w klimat Misirii, szata zapewne wisiała w jednej z potężnych szaf przy południowej ścianie izby.

-Wyglądasz jak doradca namiestnika, nie jak król, mój panie…

-Ważne to kim jestem, nie na jakiego wyglądam.

-Zawołam gwardzistów…

Asuda podszedł do drzwi, chwycił z aklamkę i odparł.

-W obecnej sytuacji wydaje mi się iż sama gwardia zaczyna być zbędna, przed czym maja mnie bronić? Przed samym sobą? – wyszedł.

-Witam, witam, wyczekuję twego przyjścia od przeszło dwóch godzin przyjacielu. –namiestnik.

Asuda wszedł pewnie do pokoju nieco mniejszego niż ten jego, usiadł na fotelu wyścielonym futrem i otulonym skórami. Starszy zawołał swego sługę.

-Tak wasza miłość? – Młody blondyn z włosami do ramion, i beretem na głowie.

-Wina, wina, i podnóżek dla króla.

Młodzieniec szybko się uwinął, po czym przyjął stojącą pozycję zaraz obok namiestnika, dolewając mu wina niemal co łyk.

-O czym chciałeś porozmawiać? Przyjacielu?

-Sądzisz ,że obecność twojego sługi nie będzie nam przeszkadzała?

Starszy chrząknął wziął łyk wina, otarł usta i dopiero wtedy odparł.

-To chyba jedyna lojalna osobo, która nie knuje i nie planuje żadnych wyzysków za moimi plecami. Służy tylko mi, od jakiś dwóch lat. Poprzedniego musiałem usadzić w lochu. Za dużo… mówił…

Asuda uśmiechnął się i rzucił spojrzenie na blondyna.

-Niech będzie. Więc zacznijmy od tego. Wszycy myśką iż moim głównym powodem osobistego przybycia do Misirii jest zbieranie zbrojnych potrzebnych do natarcia na Kermech i zamknięcia ognistej bramy.

-Tak? – namiestnik

-Tak niech pozostanie, bo główny powód nie musi być wszystkim aż taki znany, a mianowicie, tworzę oddział specjalny, tak jak kiedyś mój dziad…

-Sądzisz ,że trzymanie tego w takiej tajemnicy na dłuższą metę zda egzamin ?

-Nie myślę o tym, po prostu zanim fakt ten ujrzy światło dzienne, o oddziale tym nie będę już pamiętał.

-Rozumiem.

-Muszę znaleźć do niego około trzydziestkę ludzi, nie ważna jest ich płeć i dziedzina którą się zajmują. Maja być mistrzami swych „zabaweczek” nie ważne czy będą to sztylety, miecz, czy też nawet proca. Maja być najlepsi, i dlatego zwracam się do ciebie. Wskaż mi takich…

-Dolej królowi.- odparł namiestnik skinąwszy głową –Czyżbyś się gdzieś wybierał?

-A i owszem, na zachód, daleko na zachód.

-Po wydźwięku twych słów sądzę iż, o czymś istotnym nie wiem?

Asuda wstał, przeszedł się kawałek, po cym oparł o ścianę i mówił dalej.

-Słyszałeś o Lefflinach? Pradawnym ludzie który żył niegdyś na tych ziemiach?

Z kominka zaczęły strzelać iskry, najwyraźniej doszło do zapłonu jakiejś świerkowej gałązki.

-Nowe ruiny? Grobowiec? Co znalazłeś? – uniósł głos widocznie pobudzony starszy.

Asuda zamilknął.

-Mów ,że!

-Na zachodzie jest wyspa, o której nie było nam wiadomo. Na niej leży kraj Suzuer. A cesarzową tego kraju jest Suzue, kapłanka światła, potomkini Seteelena…

-Niemozliwe! Ile to razy ruszaliśmy na zachód okrętami.

-Wyspa jest mało istotna, wyobraź sobie ,że Suzue odwiedziła Asudran jakieś trzydzieści dni po wydarzeniach w Kermech. Podobno to przypadek. Lecz jednak była bardzo zainteresowana badaniami które doprowadziły do katastrofy. Mimo iż wywodzi się z tak znamienitego rodu płaszczyła się przede mną bardziej niż ty.

-Och, wypraszam sobie…

-Nie ważne, skup się! Zostałem zaproszony do Suzuer, ponoć ma to być zwyczajna integracja, być może omówimy dwa szlaki handlowe, jesteśmy w stosunkach pokoju nieformalnego, czym też planuję zająć się w trakcie tych odwiedzin. Nie ufam jej jednak ani trochę, mimo to zwalanie się na jej tereny z armią było by co najmniej nieuprzejme. Dlatego potrzebny mi oddział, armia jest potrzebna tutaj, oblężenie Kermech ma się dobrze, ale moi ludzie rejestrują coraz więcej „płonących”.

-Też to widzę, ostatnio jeden z moich przybocznych okrył się ogniem. Trzech innych ledwie dało sobie z nim radę.

Asuda wrócił na fotel.

-Dlatego powiedz mi, kogo polecasz mi do tego oddziału ?

/Twój kraj pogrąża się, powoli lecz ostatecznie chyli się ku upadkowi. Zrezygnuj z mocy którą posiadłeś, a twoje problem z demonami osłabnie na sile. Wydostały się przez twoją pychę, zostałeś oszukany, zmień to, wyrzeknij się tego.

Jednego się nauczyłem, nie słuchać tego co mówicie. Skąd mam mieć pewność ,że moje umiejętności nie są kluczem do zniszczenia bramy, a ty nie nakłaniasz mnie do pozbycia się ich?

Uzależniłeś się od nich, czujesz się bardziej boski, jak to coś Ci wcześniej przepowiedziało.

Nie uzależniłem się, to nie ja korzystam z tej mocy to ona włada mną, stworzyła w mojej głowie osobną jaźń, pojawia się niezależnie od mojej woli, co z tego ,że chcę wstać by wziąć do ręki jakiś przedmiot, skoro w niektórych przypadkach mam go już w dłoni?

Wyrzeknij się tego, to cię niszczy.

Nie wyrzeknę się, to moje przeznaczenie, i znajdę sposób by zamknąć bramę, bez żadnych zewnętrznych sugestii, takich jak twoje.

Jaki ma sens posiadanie mocy, skoro za jakiś czas wszystko co znasz zostanie zniszczone?/

Drzwi do gospody otworzyły się na oścież wewnątrz było mnóstwo ludzi lecz nagle wszyscy zamilkli i spojrzeli na Cruela.

-Cholera nalatałem się po tych wszystkich zapchlonych gospodach a wy tutaj !

Znów zabrzmiały rozmowy, toasty i wrzaski. Cruel podszedł do stolika przy którym siedzieli Blady ,Pociągły i Wysoki.

-Cruel? Jeszcze trzeźwy? Co z tobą? – Hendar wychyliwszy nos z pod kaptura.

-Powiedzmy ,że byłem zajęty, taka tam zabawa ze sznurkiem… Twoja działka Belisie.

Wysoki spojrzał na Cruela lecz nic nie powiedział.

-Bo chyba sznur jest twoją życiową domeną? Syn sukiennika, marynarz, potem kat na północy wieszający ludzi za zdradę, wszędzie ten sznur… Będziesz musiał ocenić moją robotę, trochę się namęczyłem.

-Nie mów ,że powiesiłeś Dervilla? – Pociągły.

-Owszem, a już myślałem , że śpisz Leffilonie. –Cruel.

-Ale… Żyje? – ze zmieszaniem zapytał Leffilon.

-Joo, ale jakie to życie skoro dynda zaraz obok dzwona alarmowego! HAHA!

-Strażnicy się nim zajmą, ale cos mi się wydaje ,że może mieć problem ze sprawnym dojściem na jutrzejsze spotkanie, nie mówiąc już o siadaniu na konia… -Belis

-Tej odezwał się! – Cruel

-Znów robisz z tego wielkie wydarzenie, ja po prostu wolę słuchać.

-Dobra koniec gadania, jesteśmy w karczmie a siedzimy przy pustych kuflach!

-Zajmę się tym. – Cruel, klepnął w dupę przechodzącą obok młodą kelnerkę, ta odwróciła się ponętnie i rzekła.

-Taki stary ,że do blatu dojść nie może?

-Taka młoda ,że dzieciaki obskakuje? – Cruel

Odeszła.

-Widzisz, Dervill cos mówił o twojej pokrzywionej facjacie, masz tu teraz potwierdzenie, przyznaj sobie oficjalnie status „staruszka”! – Leffilon

-Oh! Skończ już bo zadyndasz obok Dervilla, przy okazji, nie uwierzycie ale pada snieg. – Cruel wstał i ruszył w kierunku barmańskiego blatu.

-Śnieg? Tutaj, jesteśmy na południu, kilka mil stąd pustynia a ty mówisz o sniegu?

Cruel odwrócił się i stwierdził – No, to mnie zmotywowało by go wieszać a nie zlać mu dupsko! – odszedł.

Hendar przechylił opróżniony dawno kufel z nadzieją, że jakaś zagubiona kropla zaszczyci jego spragnione goryczy kubeczki smakowe.

-W tym rejonie od niepamiętnych czasów zdarzają się anomalie, to przez samotne góry, wiecie ciśnienie atmosferyczne, te sprawy, ale to nie na wasze głowy. – Hendar

-Wiem ,że bawiłeś się w mnicha, i uciekłeś z zakonu gdy usłyszałeś o kastracji, ale powiedz mi skąd ty tyle wiesz? – Belis

-Znów przemówił! Święto trzeba ustanowić! – Leffilon

Cruel siedział na stołku czekając na piwo które zamówił, obok siedział jakiś młodziak który razem z nimi przybył do Misirii. Chłopak miał może 19 lat? Siwy sam nie wiedział co taki chłostek robi w śród straży miejskiej. Pewnie nie umie nawet utrzymać miecza.

Rzeczywiście chłopiec wyglądał niepokaźnie, Cruel zdecydował się na rozmowę.

-Poznaje cię, przybyłeś tu z nami… Jak ci na imię? – dodał po namysle.

-Miffis ,panie.

-Żaden ze mnie pan, jestem Cruel. –odparł wyraźnie dumny, po usłyszeniu wyniosłego tytułu.

-Powiedz mi, bo mnie to zastanawia. Co taki chłoptaś jak ty robił w straży miejskiej Kermech?

-Chłopcy muszą być strażnikami, kiedy starcy decydują się na gwardie honorowe wyniosłych tytułowanych osobistości. – Spojrzał z uśmiechem pełnym arogancji.

-Ha, a co kiedy dzieciak puszcza się na gwardię?

-Skończmy temat, lepiej postaw mi piwo.

/Hmm, niby taki prostaczek co nadrabia wszystko niewyparzonym językiem, ale coś w nim jest./

-Ha! Nie chcę co by gadano ,że pederasta ze mnie!

Chłopak wstał.

-Zróbmy tak…-odparł, po czym kontynuował dalej. – Wyzywam Cię na pojedynek, jeśli wygrasz, odejdę stąd skoro tak Ci nie w smak, że jakiś chłoptaś chce ci zapiepszyć stołek przy boku króla, jeśli przegrasz… Stawiasz mi piwo !

Cruel nie odwrócił się, młodzieniec stał zaraz za nim, nie widział jego twarzy lecz wyczuwał śmiały uśmiech na twarzy mężczyzny. Przechylił kufel piwa dopiero co otrzymany od barmana, wyrzłoptał co do kropli, uderzył o blat stoły. Zaśmiał się.

-Pojedynek? A na co chcesz się pojedynkować? Na kciuki ? – Odwrócił głowę i zerknął na chłopaka.

-Myślę ,że jakakolwiek broń biała wyrówna między nami szanse.

-Że niby miecz w twych rękach wyrówna poziom, kiedy ja także dobędę miecza?-Wstał, odwrócił się i krzyknął potężnie!

1# INTRO

„Gdy młody władca zapragnie władzy jakiej nikt przed nim nie śmiał pragnąć. Wtem na śródziemie spadnie czerwony ogień, a gdy ogień jego kraj pochłonie, cały świat klęknie i w wodzie utonie. Lecz linie czasu nie są zgodne w tym względzie. Bo światło – ogień zniszczyć w stanie będzie. Lecz gdy ogień w raz z śmiercią sojusz zawrze, świat stanie w miejscu a czas zamrze. Lecz linie czasu nie są zgodne w tym względzie, bo Biała Dama wyciągnie swą rękę. Lecz czy jej pomoc zostanie przyjęta, i czy jej dłoń nie będzie przeklęta? Tego nie widzę i tego nie wiem. Osądzić może to tylko Jeden.”

Hikari Shiffer

„Gdy młode nasienie zapragnie wydać owoc bardziej wyniosły niż ojciec i dziad jego. Element ognia ścieżkę w zbożu wypali i w obie strony się rozejdzie, jeśli nie spotka muru światła przeszkody. A gdy zaś światło w mrok obróci się i z ogniem złączy koniec czasu bliższy będzie niż kolejna jesień. Lecz mrok i ogień wspólnego wroga spotkać może, Lód i światło księżyca dopomóc jedynie może.
Lecz czy nasienie mrokiem zatrute otrzyma pomoc czy jabłko zatrute…”

nieznany prorok

Asudran – kraina śródziemia dzieląca główny kontynent na północną i południową część. Kraj w którym prawo do tronu miał władca wybrany z przypadku, jednak gdy przestano wierzyć w przypadek zaczęto wierzyć w przeznaczenie. Najpotężniejsza z krain środka zajmująca ponad jedną z czterech ćwiartek kontynentu. Kraina rządzona przez prawych jak dotąd władców, z silnymi fundamentami jak i filarami które trzymały zjednoczony lud, rząd i jedno prawo. Różniło się niewątpliwie od innych, ale nie tylko tymi jakże przyziemnymi dziedzinami. Asudran, jego lud, jak i jego władca nie wierzyli w żadne bóstwo z pogardą traktując tych którzy by się tego dopuszczali. Na wschodzie Błekitne Morze na zachodzi Woda Krańca. Od północy mroźne krainy, od południa zaś skwar i pustynie. I o tej właśnie krainie krąży przepowiednia Końca Czasu, przepowiednia która niebawem ma się wypełnić.

„Nawet twój dziad nie pamięta kiedy wzniesiono mury Kermech,

 nie dlatego ,że nie żył a dlatego ,że powstały tak szybko…”

ASUDRAN – KERMECH – ZAKON WIEDZY  – OSTATNI DZIEŃ ERY LUDZI

Atena, dama zasiadająca w radzie imperatora była też jego najbliższą doradczynią jak i matką. Jednak swą matczyność odrzuciła lata temu, jednak nie z własnego wyboru. Odziana w piękną uroczystą suknię, świadczącą jednoznacznie o jej statusie w kraju, szła teraz prze pusty korytarz wysłany granatowym dywanem ze złotymi zdobieniami. Był środek dnia, promienie światła przebijały się więc przez kolorowo barwione szkło witraży, nadając jej twarzy kolorytu, jak i przyjemnego wyrazu. Korytarz był jednym z wielu korytarzy centrum Kermech. Pałacu w którym mieścił się Zakon Wiedzy. W tym właśnie pałacu zebrane zostały najwybitniejsze i najbardziej zdolne umysły całego Asudranu. Tego dnia pojawił się w nim także sam imperator. Tego dnia bowiem miało dokonać się nie tyle odkrycie, co zrozumienie pewnej dziedziny wiedzy, wiedzy dzięki której złoto, magia, czy władza przestawały mieć znaczenie. Wiedzy niewątpliwie zakazanej przez bogów jeśli istnieli, wiedzy…

Tak jak magia jest w stanie zmienić drewno w złoto, co udaje się jedynie najwybitniejszym magom, jakich w całym śródziemiu zliczyć można było na palcach jednej ręki, tak „wiedzy” tej wiedzy, nie znał jeszcze nikt.

Kobieta minęła dwóch ochroniarzy  w lśniących srebrnych zbrojach, z hełmami zdobionymi ornamentami przypominającymi płomienie. Chwyciwszy swą dłonią klamkę która lśniła w blasku słońca bardziej wyniośle niż zbroje mężów stojących obok,

Zadrgnęła. Jakoby wahając się przez sekund kilka. Jednak… można było usłyszeć ocieranie się o siebie metalowych części mechanizmu otwierającego drzwi. Szarpnęła wreszcie i pukając drugą dłonią weszła do środka. Pokój był czysty, ściany i sufit białe, podłoga zaś była ze szkła w którym zalane zostały płatki błękitnych róż. Na wprost drzwi – duże otwarte  owalne okno. Podzielone jednak na dwie równe części, podzielone nie drewnianą kładką czy filarem, podzielone było przez opierającą się o marmurowy parapet postać. Brązowowłosy młody mężczyzna, stał tyłem do drzwi ubrany zaledwie w jasne aksamitne, długie spodnie. Jego budowa nie należała na pewno do zbyt okazałych. Nie był też jednak chudy, był szczupły. I takie określenie w zupełności wystarczyło by opisać jego ciało, które samo w sobie nie było ważne, na pewno nie było tak ważne jak to co nosił wewnątrz siebie.

-Tylko ty pukasz wchodząc zarazem, w tym samym czasie, wiesz ,że niebawem będę w stanie zmienić twoje nawyki…

-Panie, dobrze wiesz ,że nie chcę wymuszać na tobie oczywistych odpowiedzi, które wobec mnie zawsze są identyczne.

-Masz w tym rację, aczkolwiek gdyby ktoś usiłował mnie zabić, wszedł by do mego pokoju, a ja bezwiednie oczekiwał bym twych słów. Które niewątpliwie usłyszał bym, jako echo w mojej głowie leżąc w kałuży błękitnej krwi…

Mężczyzna, a raczej młody chłopak, co można było już stwierdzić gdyż stanął teraz na wprost do Ateny. Skrzyżował ręce na wysokości piersi co sugerowało iż poczuł dreszcz.

-Mamy lato, więc nie wyziębienie organizmu spowodowało dreszcz na twojej skórze, czyżby dopadł cię lęk o Panie?
Młodzieniec, podszedł na stolika który stał nieopodal łóżka, na jasnym drewnianym meblu leżała biała uroczysta szata którą wziął do ręki i okrył plecy, wkładając dłonie do rękawów zaczął mówić.

-Myślę ,że to pewien rodzaj podniecenia, swoistej ekscytacji, nie lęk matko, znasz mnie jak nikt inny, czy bałem się czegoś kiedykolwiek?

-Strach pojawia się wtedy gdy nie wiemy czego możemy się spodziewać Panie, a niewątpliwie nie jesteś w stanie przewidzieć tego co dziś będzie miało miejsce.

Zapiął guziki, przewiązał w pasie sznur, po czym wrócił do okna, znów przybierając pozę w jakiej trwał kilka minut wcześniej.

-Wszystko jest już przygotowane, czekamy tylko na twoją magię.- Atena złączyła przed sobą dłonie.

Zapadła cisza która została jednak zaburzona przez lakoniczny i pełen beztroskiego wyrazu głos Asuday.

-Uwielbiam do miejsce, park będący centrum zakonu, jak i samym środkiem całego miasta. Niedługo jesień, i wszystkie te teraz zielone liście dębów zmienią się w czerwień, a potem w słoto. I złotym dywanem przykryją połacie kamiennego bruku, i wydeptanych ścieżek. Mam nadzieje ,że zdążę odwiedzić to miejsce jeszcze nim spadnie pierwszy jesienny deszcz i złoty dywan przesiąknie wilgocią i brudem.

-Mój Panie…

-Wiem, wiem… Czekałem na ten moment od czterech lat, od kiedy odkryłem tę dziedzinę nauki teraz jednak nie śpieszno mi do tego…

W ogromnej okrągłej sali było zaledwie trzech uczonych, wyniośle ubrani, stali na środku przy dziwnym mechanizmie. Na ich głowach spoczywały białe kaptury, pod kapturami zaś ogolone głowy. Na środku kopuły będącej dachem znajdował się dużej wielkości otwór, przez który do wnętrza wpadało światło słońca. Gdy rozejrzeć się dookoła, można było zauważyć brak drzwi. Jedynie schody od zachodu i wschodu umożliwiały wejście do okrągłej komnaty. Tak jak centrum Kermech jak i sam pałac zbudowane były z białego marmuru tak komnata ta, była wyżłobiona niczym w kamieniu. Można było odnieść wrażenie iż budynek zakonu został zbudowany na fundamentach innej pradawnej budowli. Tak też było lecz tylko nieliczni dokopali się do ksiąg i doczytali je tak daleko iż mieli pojęcie o tym co było niegdyś w tym miejscu. Wszyscy którzy mieli za chwile zebrać się w tym miejscu, niewątpliwie o tym wiedzieli.

Stukot rozebrzmiał od strony zachodnich schodów, ogień pochodni zawirował a na kamienną posadzkę wszedł imperator w raz z swą doradczynią. Ubrani byli w szaty w których spotkali się kilkanaście minut temu, może tylko drobna biżuteria zdobiła lewą dłoń Asudy, a konkretniej srebrny pierścień, sygnet z symbolem wąskiego płomienia.
Podeszli oboje do trzech pozostałych ludzi w komnacie. Cała piątka położyła prawe dłonie na dziwnym srebrnym stole, z jakby wtopionym w niego kawałkiem dziwnego chropowatego kamienia.

-Obyśmy nie przeklinali tej chwili o Panie. – Rzekł najstarszy z łysych.
-Jeśli miał bym przeklinać cokolwiek, w razie niepowodzenia najpierw przeklnął bym Ciebie Akyrgu.
-Rozumiem mój władco, lecz wierz mi na słowo ,iż lepiej nie jesteśmy wstanie przygotować się na tę niewiadomą…

-Zaczynajmy… -Asuda

Kamień zapalił się błękitnym światłem, podłoga wokół nich podzieliła się na kilka okręgów, które zaczęły zwolna obracać się, każde w przeciwną stronę niż jego sąsiad. Na samej krawędzi niższej części posadzki z ziemi wyrosły metalowe płaskie bloki, które w raz z okręgiem kręciły się również. Nad sufitem zaczęła kumulować się czysta energia,
Kręgi obracały się coraz szybciej, tak szybko ,że metalowe filary stały się niemal niewidoczne. W powietrzu było czuć nieznane pokłady nieograniczonej energii. Nagle ciemność spowiła całą zewnętrzną część komnaty słońce wcześniej wpadające przez górny otwór teraz zniknęło, zniknęła cała kopuła. Nad głowami ludzi wisiała tylko kula jasnego światła. Hałas urządzenia zniknął gdzieś nagle, cisza ogarnęła ich umysły aż nagle. Wszystko się zatrzymało. Asuda spojrzał na matkę ta jednak zamarła w bezruchu. Ogłupiony zdjął rękę z mechanizmu. Nic się jednak nie stało. Było głucho, lecz nie było już ciemno. Młodzieniec był w Sali, która wyglądała całkiem normalnie, zrobił dwa kroki w nieokreślonym kierunku, po czym zauważył, że zostawia za sobą ciemność…

/Co się dzieje, znam to miejsce lecz prawa nim rządzące są mi całkowicie obce./ Zrobił

kolejne dwa kroki tym razem w kierunku matki, chwycił kosmyk jej włosów i uniósł z lekka w górę. Włosy zamarły w miejscu, dokładnie tym w którym straciły kontakt z dłonią chłopaka.

/Więc tak wygląda „czas” jest czymś w istocie … fizycznym… tak jak można kontrolować lot rzuconego oszczepu, tak można kontrolować czas?/ Nawet fotony nie są od niego niezależne. Zbieram je na swej szacie… Ale jak to możliwe skoro nie posiadają masy?/

Asuda wiedząc iż moment w którym się teraz znajduje, czas który wyjęto spod płaszcza czasu i mu dano, jest czymś bezcennym, czymś na co czekał i co starał się zrozumieć przez ostatnie cztery lata. Usiadł na ziemi, skrzyżował nogi, zamknął oczy. Nie słyszał swoich myśli, nie miał świadomości swojego istnienia, kiedy nie miał otwartych oczu wątpił nawet w fakt iż posiada ciało.

/Posiadam?/

Otworzywszy oczy nie zobaczył swej dłoni, nie ujrzał też stup czy aksamitnych spodni. Przerażony uniósł aż głos, który rozebrzmiał jednak, a i głos ten usłyszał, nawet nie mając uszu…

/Nie umarłem, żyję! Jestem tu przecież!/

Po tych słowach ujrzał swe ciało. Zdezorientowany swój wzrok uniósł ku górze. Kula energii była jedyną ruchomą rzeczą poza nim samym. Wstał z ziemi, a pierścień który był za duży na jego środkowy palec w końcu zsunął się z niego i zamarł w próżni kilka centymetrów nad ziemią.

/Nie muszę oddychać…/

Zauważył. Nie oddychał bowiem odkąd znalazł się w tej jakże niecodziennej sytuacji. Nawyk nim sterował, klatka piersiowa unosiła się, lecz nie oddychał. Dla potwierdzenia własnych słów chwycił się za nos… Zdumiony po raz kolejny, rozejrzał się po sali. Przypadkiem jego wzrok natknął się na pierścień. Który zniknął w momencie gdy młodzieniec zechciał ruszyć w jego kierunku by z powrotem umieścić go na palcu. Pierścień jednak był na palcu. Chłopak podniósł dłoń i obejrzał ja dokładnie nie rozumiejąc tego co się właśnie stało…

/Czyżby same chęci wystarczyły by to co w mej głowie stało się w tej przestrzeni?/

Nagle pojawił się w sali z wielkim srebrnym tronem na jej końcu, wokół stały tłumy ludzi. Nie zastanawiając się nad tym co zaszło, Asuda zechciał ujrzeć kto siedzi na tronie, zobaczył więc. Lepiej niż ktokolwiek, stał przed tronem i widział samego siebie, w srebrnej zbroi z herbem jaki nie był mu wcześniej znany. Herbem na którym cały kontynent w raz z wyspami, o których pojęcia nie miał otoczony był przez srebrny pierścień z symbolem cienkiego płomienia.

/Przyszłość. Zachciałem wejrzeć w przyszłość i ujrzałem ją ?/

Wróciwszy w ułamku chwili w jego rachubie, do sali w której stałą czwórka jego ludzi usłyszał głos.
-Jako jedyny z całej piątki byłeś, jesteś i będziesz w stanie zrozumieć co dzieje się, działo się, i będzie się działo wokół ciebie.

-Czym jesteś?! – Podniósł głos wielce zaskoczony.

-Błąd, nie jestem czymś. Jestem Kimś, istotą potężniejszą od człowieka, istotą która nie zaznała zaszczytu czy też kary mieszkać na tej ziemi.

Atena rozejrzała się wokół, wszystko zamarło, czas i jego charakter ostateczny nie miał znaczenia, zdjęła rękę z urządzenia. Jej twarz jednoznacznie sugerowała jej przerażenie, zauważyła iż na jej dłoni spoczywa światło, machnęła dłonią przed sobą, zbierając fotony w dłoń. Kiedy zdała sobie sprawę z tego co właśnie zaszło, spanikowała, dotknęła srebrnego stolika. I spojrzała na syna który patrzył na nią, cała piątka zdjęła ręce z urządzenia, a kręgi znów zaczęły wirować…

-Kim jesteś?! Bogiem? - Asuda

-Nie wierzysz w boga młody władco, skąd więc twe pytanie? Niewątpliwie mogło bym udawać boga, lecz tego nie robię. Bóg w waszym mniemaniu, w mniemaniu ludzi, nie ma żadnego związku z Bogiem jaki istnieje naprawdę.

-Jesteś duchem ? –Asuda rozglądał się w koło, szukał oczyma jakiegokolwiek punktu odniesienia, jakiejkolwiek poszlaki, głos jednak rozbrzmiewał zewsząd i znikąd…

-Duchy to słabe wynaturzenia duszy, ja jestem duszą jednak me ciało nie potrzebuje formy by istnieć. Jestem istotą niematerialną, w wyższej częstotliwości duchowej, wibracją o przyśpieszonej częstotliwości.

Asuda nie odezwał się.

-Nie jestem jedyną taką istotą, jest nas wiele, jest nas więcej niż jesteś to sobie w stanie wyobrazić. Gdyby było nas widać, ty nie widział byś i tak, bo światło nie przebiło by się przez miliony naszych ciał.

-Dlaczego mnie nawiedzasz „inteligentna istoto” ?

-To ty zechciałeś władzy jakiej nikt nie posiada, władzy myśli, władzy przestrzeni, władzy czasu… W „stanie” w jakim jesteśmy to ty jesteś tym co się liczy, tym co tworzy wszystko wokół, jesteś tym światem. Zechciałeś jednak władzy we wspólnym wymiarze, więc jestem by Ci ją dać…

-Mocy czasu? Mocy czasu, przestrzeni, mocy myśli, wszechmocy… Zechciej tej mocy, pozwól by cię napełniła, zewnętrzna stymulacja pobudzi twą duszę, wejdziesz na wyższy poziom człowieczeństwa… tak naprawdę przestaniesz być ludzki, a bardziej … Boski…

-Boski…?

-Staniesz się tym kogo uważają za boga twoi północni o południowi sąsiedzi, taki obraz Boga możesz zyskać, żaden inny... Wyciągnij tylko rękę i zechciej zjednać się ze wszystkim. Wszystko jest jednym, a świadomosć tego da ci moc do jednoczenia krain i wygrywania bez wojen…

I zechciał… Świetlista kula energii uderzyła w niego i zniknęła, ten zaś stał już przy mechanizmie, położył na nim dłoń a wtedy czas ruszył. Spojrzał na matkę, ta spojrzała na niego, wszyscy na raz zabrali swe dłonie, mechanizm zaczął zwalniać, hałas zaczął być słyszalny, światło wpadło przez dziurę w kopule.

-Nie do wiary, nigdy nie przeżyłem czegoś tak wyjątkowego ! – wykrzyknął jeden z łysych.

-Niewątpliwie to doświadczenie było czymś co spotkało tylko pięcioro ludzi na tym świecie… - Atena

Wszyscy mówili, a młodzieniec stał, nie słuchał ich jednak zastanawiając się nad tym czy wszystkich spotkało to samo wydarzenie.

Nagle kula unosząca się nad nimi pękła jak mydlana bańka, a wszystko wokół ogarnął przerażający pisk, syk, wrzask, coś co samym swym dźwiękiem przyprawiało o szaleństwo. Kula ognia zastąpiła miejsce świetlistej kuli, zaś z niej wystrzelił ognisty słup uderzając o srebrny stół stopił go w setne sekund. Cała piątka odskoczyła, jeden z łysych upadł nawet na ziemie. Mimo ognia, komnatę spowił nieziemski mróz, wszystko spowił szron. Huk! Jeszcze głośniejszy od niezidentyfikowanego pisku rozerwał słup ognia na północ i południe. Asuda mimo swej odwagi, zamarł w bezruchu, widział wiele rzeczy, potworów czy magicznych sztuk ale to co działo się wtedy w Kermech było oszołamiająco nieoczekiwane. Przez imperatorem jego matką i jednym z łysych pojawiło się wielkie lustro, w ognistej koronie, podzieliło ono komnatę. Lustro odbijało ich oblicza, lecz nagle ogień spowił jedno z nich, oblicze Ateny. Asuda spojrzał szybko na matkę stojącą obok, stała jak stała, nie wzruszona obserwując przerażające wydarzenia. Pojawił się, pojawił się w ogniu, potwór wielki na trzy metry,  olbrzym spowity ogniem. Szron zniknął w oka mgnieniu, ogień zaś zaczął obejmować podłogę i ściany.

-Witaj boże… - Echo metalicznego , ironicznego głosu rozniosło się po sali.

Z ręki demona wyrosła rękojeść ognistego miecza, a po rękojeści samo ostrze.

-Matko, uciekamy! – Asuda chwycił Atenę za szatę na wysokości ramienia, i pociągnął za sobą w kierunku schodów, ta ocknęła się jakby z transu i przejęła inicjatywę.

-Co się właśnie wydarzyło?!

-Nie czas na rozmowy matko, niebawem to miejsce spłonie, musimy uciekać!

Głos rozebrzmiał po raz wtóry:

-Nie chcemy twej śmierci, nie będziemy Cię ścigać, dzięki tobie przecież w końcu „jesteśmy”, królu nasz… boże… - Kolejny raz można było wyczuć ironiczne zakończenie zdania, lecz tym razem na końcu dało się również usłyszeć złowieszczy śmiech.

Asuda wbiegając po schodach, odwrócił się jednak za siebie. Stało tam już co najmniej dziesięć ognistych demonów, co zawarzyło na jego decyzji by oddać nawet miasto.
Kermech bowiem nie posiadało armii, a jedynie garstkę zbrojnych strażników którzy pilnowali w nim porządku. Mimo iż garść ta liczyła sobie tysiąc chłopa, imperator oszacował bezbłędnie iż na jednego przeciwnika stracić by mógł z pewnością co najmniej

Pięciu uzdolnionych ludzi, tymczasem o uzdolnionych z Kermech nie słyszał jeszcze wcale.

Wbiegli do ogrodów dęby stały jak stały, jednak Asuda wiedział iż nie ujrzy już w tym roku złocistego dywanu. Słup ognia umykający przez otwór w kopule uderzał w chmury które z każdą sekundą robiły się coraz ciemniejsze, wirując wokół czerwonego filaru…

„Od czasu katastrofy w Kermech nie widziałem demonów, widziałem tylko opętanych przez nich ludzi, którzy palili się w ich czerwonym ogniu, i bezwiednie zabijali bliskich jak i całkiem obcych im ludzi.”