2.1#Soteris Team

ASUDRAN – MISIRIA – PÓŁNOCNA BRAMA  – 72 DZIEŃ

Pod kamiennym łukiem bramy przechodziło akurat szesnastu żołnierzy. Ich lekkie kolczugi przepasane ciemną wypalaną skórą świadczyły o ich pochodzeniu. Byli to strażnicy z Kermech. Od przeszło czterech dni z nieba lały się strugi deszczu, nieliczni wierzący szukali w tym zjawisku boga, wierząc iż deszcz objął całe śródziemie, i będzie padał aż płomienie w Kermech nie zgasną. Miasto mimo iż daleko na południe od stolicy, nie leżało jeszcze na pustyniach, a i klimat był raczej umiarkowany. Kilka mil dalej, w stronę terytorium Jelenia Czerni, panował już skwar.

-Całą drogę nic… A teraz czuję się jakbym leżał pod konarem drzewa, na które chamsko ktoś oddaje mocz… - około czterdziestoletni krótko ścięty blondyn.

-Taa, ale już od ponad siedemdziesięciu dni wolę jednak powodzie niż pożary… - z pociągłą twarzą i dłuższymi blond włosami, o nieco egzotycznej urodzie.

Szli przed siebie głównym traktem ślizgając się na błocie.

-Jesteś pewien ,że to akurat w Misirii? – wyglądający na nieco ponad trzydzieści lat, wysoki mężczyzna z loczkowatymi włosami.

-A ja sram na to czy to tu, tyle lazłem więc idę się napić piwa i przerżnąć jakąś dziewoję. –czterdziestolatek.

-Haha, nie masz pieniędzy a która chciała by Cię za darmo Cruel? – Pociągły na twarzy.

-Na pewno prędzej mnie niż Dervilla! Ha! – Cruel

-Tak? A pamiętasz tę z czarnymi włosami do kolan? W AstonVilage? – Dervill

Nagle mężczyzna do którego kierowane były te słowa rzucił się na idącego trzy metry od niego druha, powstrzymany jednak przez trzech innych idących między nimi.

-Łoł, spokojnie! – uniósł głos ten idący na środku,  o ciemnych włosach ściętych niemal na garnek.

-Ty bezoki bażancie, masz szczęście ,że Soteris ma krzepę i refleks by mnie utrzymać!

-Sam zacząłeś, trzeba było swą ciętą ripostą skontrować prowodyra nie mnie. – Dervill

Szli nadal przed siebie, zbliżali się do murowanych domostw, coraz więcej ludzi mijali na swej drodze, kilku kupców ale głównie łowców, i najemników, kilku nawet było z dzikich południowych plemion. Co mogło być spowodowane rzeczywistym naborem do imperialnych wojsk.

-Kapitanie, myślisz ,że o tej porze i w taką pogodę mogą dokonywać werbunku?

-Myślę ,że w obecnej sytuacji nikt raczej nie przejmuje się deszczem i tym iż słońce zaszło za mur. I nie jestem twoim kapitanem, moja ranga obróciła się w popiół w raz z naszym miastem… - rzekł nie obróciwszy głowy za siebie.

-Soterisie, może rzeczywiście bardziej korzystne było by wejście do jakiejś karczmy czy gospody? - Cruel

-Karczmy, czy gospody ? – Soteris

-Dla Cruela powinni wybudować trzy piętrowy burdel, na szczycie by się nachlał, piętro niżej dał się wyruchać, a na parterze… Oczywiście śmiem wątpić ,że by tam doszedł, co najwyżej mógłby się stoczyć… - Dervill

Cruel kolejny raz wyrwał w kierunku Dervilla, i kolejny raz został zatrzymany przez Soterisa, Pociągłego na twarzy i Bladego w kapturze.

-Pozwól ,że dokończę. A gdy jakimś dziwnym trafem dotarł by już na parter mógłby się co najwyżej zrzygać do łóżka, bo piwo plus bara bara, na jego słabiutka głowę tylko tak może skutkować…

Cruel napierał, w jego oczach można było zobaczyć wściekłość.

-No dojadę szczeniaka, niech cię tylko dorwę w jakimś ciemnym zaułku, to jak ci kija w dupsko zapakuje to ci potylica wyjdzie!

-Spokój. Mam pomysł, jak słyszę jednak mamy trzy opcje… Gospoda, karczma i burdel. Róbcie co chcecie… Ale widzicie ten pomnik. – Soteris wskazał przed siebie dłonią. –Więc jutro gdy ten pomnik zacznie rzucać cień, spotykamy się tutaj.

Soteris ruszył droga odbijająca w jego prawą stronę.

-Karczma? Gospoda? – Cruel

-Opcja numer cztery… - odrzuciwszy dłonią logi, odparł od niechcenia.

$%^&*()&^%$#@^&%$#@!@#$%&^%$#@@#$%

„-Chodź dziewko, napijemy się! –Cruel

-Tylko pamiętaj ,że po brandy ci nie staje. – Dervill

Cruel stanął jak wryty, Dervill zamarł, poczuł chłód…

-No teraz to Ci życzę powodzenia… - Pociągły

Dervill zerwał się i ruszył w wąską uliczkę. Słyszał ,że nie on sam biegnie, lecz nie musiał się odwracać by rozpoznać sapanie starego rozwścieczonego byka. Cruel, biegł jak taran, nie były mu przeszkodą skrzynie, a nawet stragan który rozleciał się na kawałki gdy spotkał się z jego tułowiem.

/o cholera, cholera!/

Blady ruszył przed siebie, za nim poszedł Pociągły i Wysoki.

-Jak widać Karczma i Burdel dziś tryumfują Hendarze. – Pociągły.

-Jak widać. – potwierdził blady.

-Zbytnio się zmęczyłem by mieć siłę na picie, a dziwki, już mnie nie bawią. - Wysoki.

Hendar zdjął kaptur, i ukazał światu swój biały łysy łeb.

-O, i przestało padać…

Asuda odziany w srebrna uroczystą zbroję, szedł po czerwonym dywanie długiej Sali, na której końcu znajdowało się kilka wyniosłych siedzisk, wysokie filary podtrzymywały stary kamienny dach. Zaraz za Imperatorem szła Atena, łysy starzec w białej szacie, jak i dziesięciu zbrojnych również w wyniosłych uroczystych pancerzach. Doszli w reszcie do schodów przed którymi stało kilku gwardzistów, na siedziskach zaś trzech mężczyzn.

Wstali jednocześnie, i nic nie mówiąc przyklęknęli na jedno kolano i opuścili głowy w dół.

-W imieniu własnym i wszystkich mieszkańców Misirii, witamy cię panie. – zaczął ten na środku, brodaty siwy lecz nie aż tak stary jak mogło by się wydawać, miał czterdzieści trzy lata, ubrany w skórzaną elegancką pikowana zbroję, z emblematem na prawej piersi. Srebrny symbol ukazujący większą koronę umieszczoną nad mniejszą. Był to symbol jaki dawał Asuda swoim namiestnikom i wasalom.

-Jesteśmy radzi z waszego przybycia, a zarazem ciekawi jaki jest powód tak długiej podróży… - rzekł ten po prawej, rudy szczupły i wysoki, mógł mieć pra dziada za elfa.

Asuda uniósł rękę na wysokośćramion.

-Wstańcie , dość tych grzeczności. – Całą trójka zrobiła jak zasugerował imperator.

-Jestem rad iż mogłem po tylu latach odwiedzić moje rodzinne miasto, lecz powód z jakiego zdecydowałem się na podróż nie jest tak miły, jak uczucie towarzyszące mi po przejściu przez północną bramę.

/znów upiększa wypowiedzi, tyle razy mu mówiłam ,że niektórzy mogą czuć się tym zakłopotani. Lepiej prosto i dosadnie a nie…/

-Ale powód mojej wizyty wolał bym omówić na spotkaniu mniejszej rady, które zarządzam na jutro rano. Mam wiele do powiedzenia, a podróż dostatecznie mnie wymęczyła.

-Jak sobie życzysz panie, rozgośćcie się, wasze izby mimo iż od lat przez was nie odwiedzane, pachną świeżością jak sześć lat temu.

-Wiem Bersteuszu, sam nakazałem sprzątać je każdego dnia, będąc w własnym domu, ugoszczę się jak w domu. Spodziewaj się mnie również wieczorem, są bowiem sprawy które omówić chcę z tobą na osobności, z winem do trójkątu oczywiście…

Nastała noc, zewnętrznym holem szedł elfiego pochodzenia doradca namiestnika w raz z drugim doradcą, mężczyzną dość niskim krępym i o włosach do pasa, koloru takiego jak oczy i takiego jak piwo. Obaj ze skrzyżowanymi dłońmi w arystokrackich ubraniach z pelerynami z herbem płomienia, snuli się z wolna oświetlani światłem księżyca.

-Po co przybył, czyżby coś podejrzewał ? - grubas

-Kto go tam wie, ponoć przed katastrofom w Kermech posiadł moce o których nikomu się nie śniło…

-Takie moce, że nie potrafi zamknąć ognistej bramy…

-Niekiedy wiedza może być mocą mój przyjacielu.

-Filaurenie pytam poważnie, masz jakieś podejrzenia?

Minęli filar i zeszli po kilku podłużnych stopniach, wchodząc na teren wewnętrznego ogrodu. Wiatr zawiał sypiąc z drzewa złotymi liśćmi.

-Zima nadchodzi, drzewa wyłysiały.

-Widzę ,że nie zamierzasz odpowiadać?

-Zamierzam, sądzę iż zbierze żołnierzy i zbrojnych, musi w końcu zniszczyć ognista bramę, coraz częściej zdarzają się mniejsze manifestacje. Słyszałem już o ponad trzech setkach ludzi którzy obrócili się w płomienie i zaczęli atakować własnych krewnych. Demonów nie widać, jedyny dowód na ich istnienie, ponadto podważalny jak każde słowo pisane czy mówione, to list od Imperatora, nikt prócz niego, Ateny i trzech naukowców nie potwierdza iż widział jakiekolwiek ogniste trzy metrowe bestie.

-O czym więc chce rozmawiać z Bersteuszem w cztery oczy?

Elfiak westchnął ukazując w ten sposób swą irytację. Zrobił krok w bok, spojrzał na grubaska i odparł.

-Uspokój się! Czy ja Ci wyglądam na wyrocznię ? Jedno jest pewne jeśli wie, to Maxius Dermog jak i Filauren Senelle zawisną… i to już jutro…

-Może powinniśmy uciekać z miasta?

-Sami? Nie mamy swoich zbrojnych, najemnicy przybyli tu by dołączyć do wojska, a za murami zabili by nas lub zjedli pierwsi dzicy czy też bandyci.

-Bandyci ? Zjedli?

-„Zjedli tyczyło się raczej dzikich… Nieraz zastanawiam się jak tak niedomyślna osoba jak ty może kręcić interesy na taką skalę, a bardziej zastanawiam się nad tym ile osób robi interesy twoim kosztem za twoimi plecami.

-Żaden. Pamiętaj, jeśli chcesz zjeść konkretną rybę, a nie umiesz ich łowić. Zatrudniasz rybaka który zrobi to za ciebie…

Ściany pokoju zewsząd okryte były obrazami, skórami dzikich bestii, można było wyczuć w nim północny klimat do którego przyzwyczajony był Asuda. Ogień w kominku również nadawał temu miejscu ciepły przytulny klimat. Łóżko na tyle duże iż można by na jego powierzchni zaplanować całą wojnę o śródziemie. Lecz wojny tego typu były już przeszłością. Po za imperatorem w pokoju panoszyła się również służka, dokładając drewka do ognia, podziwiała obraz zawieszony zaraz nad paleniskiem. Ukazywał on starszego jegomościa w pełnej płytowej zbroi z hełmem w dłoni, stojącego na wzgórku, gdzie to poniżej dostrzec można było puste już niemal pole bitwy. Niebo jarzyło się na czerwono, jakoby krew rozlana tego dnia odbijała czerwone światło w niebiosa.

-Piękny obraz. – odparł imperator zauważywszy iż kobieta stoi i wpatruje się w niego, jakby wyłączając się od swych zajęć.

Ta w popłochu odwróciła się, i spuściła głowę w dół.

-Piękny.-odparła pod nosem.

Wtem do pokoju weszła Atena, powtarzając po raz kolejny swój rytuał. Nim stukot rozszedł się po pokoju ona stała już w środku. Asuda nie wzruszony mówił dalej.

-To mój dziad, który to uczestniczył w chwalebnym wyzwoleniu ludów północy.

-To twój dziad który wspierał buntowników, jak i cesarstwo, by na końcu narzucić im swoje reguły gry Panie.

-Był bohaterem północy, jest nim nadal.

-O dziwo to prawda, lecz mało kto wie ile krwi zostało przelane gdy ten dążył do szczytnego celu…

Służka czując się nie komfortowo stojąc naprzeciw swego pana gdy ten wpatrywał się w obiekt nieco nad jej głową, zerwała się i wyszła z pokoju, wyczuwając ,że na to właśnie czego doradczyni króla. Drzwi bezdźwięcznie się zamknęły, wpuszczając przed tym kolejna partię świeżego chłodnego powietrza.

-Idę na pogaduchy ze starym znajomym. – Odparł.

-Chciałam właśnie przypomnieć Ci ,iż się zapowiedziałeś.

-Idę więc. Asuda poprawił materiałowy pas, jego strój był iście wpasowany w klimat Misirii, szata zapewne wisiała w jednej z potężnych szaf przy południowej ścianie izby.

-Wyglądasz jak doradca namiestnika, nie jak król, mój panie…

-Ważne to kim jestem, nie na jakiego wyglądam.

-Zawołam gwardzistów…

Asuda podszedł do drzwi, chwycił z aklamkę i odparł.

-W obecnej sytuacji wydaje mi się iż sama gwardia zaczyna być zbędna, przed czym maja mnie bronić? Przed samym sobą? – wyszedł.

-Witam, witam, wyczekuję twego przyjścia od przeszło dwóch godzin przyjacielu. –namiestnik.

Asuda wszedł pewnie do pokoju nieco mniejszego niż ten jego, usiadł na fotelu wyścielonym futrem i otulonym skórami. Starszy zawołał swego sługę.

-Tak wasza miłość? – Młody blondyn z włosami do ramion, i beretem na głowie.

-Wina, wina, i podnóżek dla króla.

Młodzieniec szybko się uwinął, po czym przyjął stojącą pozycję zaraz obok namiestnika, dolewając mu wina niemal co łyk.

-O czym chciałeś porozmawiać? Przyjacielu?

-Sądzisz ,że obecność twojego sługi nie będzie nam przeszkadzała?

Starszy chrząknął wziął łyk wina, otarł usta i dopiero wtedy odparł.

-To chyba jedyna lojalna osobo, która nie knuje i nie planuje żadnych wyzysków za moimi plecami. Służy tylko mi, od jakiś dwóch lat. Poprzedniego musiałem usadzić w lochu. Za dużo… mówił…

Asuda uśmiechnął się i rzucił spojrzenie na blondyna.

-Niech będzie. Więc zacznijmy od tego. Wszycy myśką iż moim głównym powodem osobistego przybycia do Misirii jest zbieranie zbrojnych potrzebnych do natarcia na Kermech i zamknięcia ognistej bramy.

-Tak? – namiestnik

-Tak niech pozostanie, bo główny powód nie musi być wszystkim aż taki znany, a mianowicie, tworzę oddział specjalny, tak jak kiedyś mój dziad…

-Sądzisz ,że trzymanie tego w takiej tajemnicy na dłuższą metę zda egzamin ?

-Nie myślę o tym, po prostu zanim fakt ten ujrzy światło dzienne, o oddziale tym nie będę już pamiętał.

-Rozumiem.

-Muszę znaleźć do niego około trzydziestkę ludzi, nie ważna jest ich płeć i dziedzina którą się zajmują. Maja być mistrzami swych „zabaweczek” nie ważne czy będą to sztylety, miecz, czy też nawet proca. Maja być najlepsi, i dlatego zwracam się do ciebie. Wskaż mi takich…

-Dolej królowi.- odparł namiestnik skinąwszy głową –Czyżbyś się gdzieś wybierał?

-A i owszem, na zachód, daleko na zachód.

-Po wydźwięku twych słów sądzę iż, o czymś istotnym nie wiem?

Asuda wstał, przeszedł się kawałek, po cym oparł o ścianę i mówił dalej.

-Słyszałeś o Lefflinach? Pradawnym ludzie który żył niegdyś na tych ziemiach?

Z kominka zaczęły strzelać iskry, najwyraźniej doszło do zapłonu jakiejś świerkowej gałązki.

-Nowe ruiny? Grobowiec? Co znalazłeś? – uniósł głos widocznie pobudzony starszy.

Asuda zamilknął.

-Mów ,że!

-Na zachodzie jest wyspa, o której nie było nam wiadomo. Na niej leży kraj Suzuer. A cesarzową tego kraju jest Suzue, kapłanka światła, potomkini Seteelena…

-Niemozliwe! Ile to razy ruszaliśmy na zachód okrętami.

-Wyspa jest mało istotna, wyobraź sobie ,że Suzue odwiedziła Asudran jakieś trzydzieści dni po wydarzeniach w Kermech. Podobno to przypadek. Lecz jednak była bardzo zainteresowana badaniami które doprowadziły do katastrofy. Mimo iż wywodzi się z tak znamienitego rodu płaszczyła się przede mną bardziej niż ty.

-Och, wypraszam sobie…

-Nie ważne, skup się! Zostałem zaproszony do Suzuer, ponoć ma to być zwyczajna integracja, być może omówimy dwa szlaki handlowe, jesteśmy w stosunkach pokoju nieformalnego, czym też planuję zająć się w trakcie tych odwiedzin. Nie ufam jej jednak ani trochę, mimo to zwalanie się na jej tereny z armią było by co najmniej nieuprzejme. Dlatego potrzebny mi oddział, armia jest potrzebna tutaj, oblężenie Kermech ma się dobrze, ale moi ludzie rejestrują coraz więcej „płonących”.

-Też to widzę, ostatnio jeden z moich przybocznych okrył się ogniem. Trzech innych ledwie dało sobie z nim radę.

Asuda wrócił na fotel.

-Dlatego powiedz mi, kogo polecasz mi do tego oddziału ?

/Twój kraj pogrąża się, powoli lecz ostatecznie chyli się ku upadkowi. Zrezygnuj z mocy którą posiadłeś, a twoje problem z demonami osłabnie na sile. Wydostały się przez twoją pychę, zostałeś oszukany, zmień to, wyrzeknij się tego.

Jednego się nauczyłem, nie słuchać tego co mówicie. Skąd mam mieć pewność ,że moje umiejętności nie są kluczem do zniszczenia bramy, a ty nie nakłaniasz mnie do pozbycia się ich?

Uzależniłeś się od nich, czujesz się bardziej boski, jak to coś Ci wcześniej przepowiedziało.

Nie uzależniłem się, to nie ja korzystam z tej mocy to ona włada mną, stworzyła w mojej głowie osobną jaźń, pojawia się niezależnie od mojej woli, co z tego ,że chcę wstać by wziąć do ręki jakiś przedmiot, skoro w niektórych przypadkach mam go już w dłoni?

Wyrzeknij się tego, to cię niszczy.

Nie wyrzeknę się, to moje przeznaczenie, i znajdę sposób by zamknąć bramę, bez żadnych zewnętrznych sugestii, takich jak twoje.

Jaki ma sens posiadanie mocy, skoro za jakiś czas wszystko co znasz zostanie zniszczone?/

Drzwi do gospody otworzyły się na oścież wewnątrz było mnóstwo ludzi lecz nagle wszyscy zamilkli i spojrzeli na Cruela.

-Cholera nalatałem się po tych wszystkich zapchlonych gospodach a wy tutaj !

Znów zabrzmiały rozmowy, toasty i wrzaski. Cruel podszedł do stolika przy którym siedzieli Blady ,Pociągły i Wysoki.

-Cruel? Jeszcze trzeźwy? Co z tobą? – Hendar wychyliwszy nos z pod kaptura.

-Powiedzmy ,że byłem zajęty, taka tam zabawa ze sznurkiem… Twoja działka Belisie.

Wysoki spojrzał na Cruela lecz nic nie powiedział.

-Bo chyba sznur jest twoją życiową domeną? Syn sukiennika, marynarz, potem kat na północy wieszający ludzi za zdradę, wszędzie ten sznur… Będziesz musiał ocenić moją robotę, trochę się namęczyłem.

-Nie mów ,że powiesiłeś Dervilla? – Pociągły.

-Owszem, a już myślałem , że śpisz Leffilonie. –Cruel.

-Ale… Żyje? – ze zmieszaniem zapytał Leffilon.

-Joo, ale jakie to życie skoro dynda zaraz obok dzwona alarmowego! HAHA!

-Strażnicy się nim zajmą, ale cos mi się wydaje ,że może mieć problem ze sprawnym dojściem na jutrzejsze spotkanie, nie mówiąc już o siadaniu na konia… -Belis

-Tej odezwał się! – Cruel

-Znów robisz z tego wielkie wydarzenie, ja po prostu wolę słuchać.

-Dobra koniec gadania, jesteśmy w karczmie a siedzimy przy pustych kuflach!

-Zajmę się tym. – Cruel, klepnął w dupę przechodzącą obok młodą kelnerkę, ta odwróciła się ponętnie i rzekła.

-Taki stary ,że do blatu dojść nie może?

-Taka młoda ,że dzieciaki obskakuje? – Cruel

Odeszła.

-Widzisz, Dervill cos mówił o twojej pokrzywionej facjacie, masz tu teraz potwierdzenie, przyznaj sobie oficjalnie status „staruszka”! – Leffilon

-Oh! Skończ już bo zadyndasz obok Dervilla, przy okazji, nie uwierzycie ale pada snieg. – Cruel wstał i ruszył w kierunku barmańskiego blatu.

-Śnieg? Tutaj, jesteśmy na południu, kilka mil stąd pustynia a ty mówisz o sniegu?

Cruel odwrócił się i stwierdził – No, to mnie zmotywowało by go wieszać a nie zlać mu dupsko! – odszedł.

Hendar przechylił opróżniony dawno kufel z nadzieją, że jakaś zagubiona kropla zaszczyci jego spragnione goryczy kubeczki smakowe.

-W tym rejonie od niepamiętnych czasów zdarzają się anomalie, to przez samotne góry, wiecie ciśnienie atmosferyczne, te sprawy, ale to nie na wasze głowy. – Hendar

-Wiem ,że bawiłeś się w mnicha, i uciekłeś z zakonu gdy usłyszałeś o kastracji, ale powiedz mi skąd ty tyle wiesz? – Belis

-Znów przemówił! Święto trzeba ustanowić! – Leffilon

Cruel siedział na stołku czekając na piwo które zamówił, obok siedział jakiś młodziak który razem z nimi przybył do Misirii. Chłopak miał może 19 lat? Siwy sam nie wiedział co taki chłostek robi w śród straży miejskiej. Pewnie nie umie nawet utrzymać miecza.

Rzeczywiście chłopiec wyglądał niepokaźnie, Cruel zdecydował się na rozmowę.

-Poznaje cię, przybyłeś tu z nami… Jak ci na imię? – dodał po namysle.

-Miffis ,panie.

-Żaden ze mnie pan, jestem Cruel. –odparł wyraźnie dumny, po usłyszeniu wyniosłego tytułu.

-Powiedz mi, bo mnie to zastanawia. Co taki chłoptaś jak ty robił w straży miejskiej Kermech?

-Chłopcy muszą być strażnikami, kiedy starcy decydują się na gwardie honorowe wyniosłych tytułowanych osobistości. – Spojrzał z uśmiechem pełnym arogancji.

-Ha, a co kiedy dzieciak puszcza się na gwardię?

-Skończmy temat, lepiej postaw mi piwo.

/Hmm, niby taki prostaczek co nadrabia wszystko niewyparzonym językiem, ale coś w nim jest./

-Ha! Nie chcę co by gadano ,że pederasta ze mnie!

Chłopak wstał.

-Zróbmy tak…-odparł, po czym kontynuował dalej. – Wyzywam Cię na pojedynek, jeśli wygrasz, odejdę stąd skoro tak Ci nie w smak, że jakiś chłoptaś chce ci zapiepszyć stołek przy boku króla, jeśli przegrasz… Stawiasz mi piwo !

Cruel nie odwrócił się, młodzieniec stał zaraz za nim, nie widział jego twarzy lecz wyczuwał śmiały uśmiech na twarzy mężczyzny. Przechylił kufel piwa dopiero co otrzymany od barmana, wyrzłoptał co do kropli, uderzył o blat stoły. Zaśmiał się.

-Pojedynek? A na co chcesz się pojedynkować? Na kciuki ? – Odwrócił głowę i zerknął na chłopaka.

-Myślę ,że jakakolwiek broń biała wyrówna między nami szanse.

-Że niby miecz w twych rękach wyrówna poziom, kiedy ja także dobędę miecza?-Wstał, odwrócił się i krzyknął potężnie!